Wieś Klecie została założona w XIV wieku, a w XVI wieku sprowadzono tu osadników holenderskich. W 1868 roku wieś liczyła 135 mieszkańców, z czego 11 było mennonitami.

W Kleciu zachowała się w znacznym stopniu historyczna zabudowa i układ przestrzenny. W XVIII wieku we wsi wzniesiono dom podcieniowy, który na początku XIX wieku został rozbudowany.

Dom podcieniowy, zlokalizowany w centrum Klecia, to dwukondygnacyjna budowla na planie prostokąta, z konstrukcją ryglową. Wystawkę wspiera dziewięć drewnianych słupów, połączonych profilowanymi mieczami, tworzącymi arkady. Budynek nakryto dwuspadowym dachem, który około stu lat później, w wyniku rozbudowy od strony zachodniej, przekształcono w formę zbliżoną do kwadratu.

Dom został wzniesiony w 1750 roku, prawdopodobnie przez cieślę Dawida Zimmermanna (niektóre źródła podają, że był on także właścicielem domu) lub przez George’a Pöcka. W kolejnym stuleciu obiekt rozbudowano, a w następnych dekadach przeprowadzano kolejne remonty. Około 1880 roku posiadłość nabył Johannes Wiehler, a jego potomkowie zamieszkiwali tu aż do końca II wojny światowej.

Na belce oddzielającej piętro od poddasza widnieje inskrypcja: „David Zimmermann hat bauen lassen dieses Haus, Gott segne die da gehen ein und aus. Hat er nicht gebaut nach seines Nachfahrts Sinn, so bau er sich ein besseres hin.” (David Zimmermann kazał zbudować ten dom, niech Bóg błogosławi tym, którzy wchodzą i wychodzą. Jeśli nie zbudował według zamysłu potomków, niech budują lepszy.)

Ciekawostką jest fakt, że w Kleciu podcień nie znajduje się na ścianie frontowej, lecz stanowi przedłużenie ściany szczytowej, co stanowi jeden z dwóch takich przypadków na Żuławach.