Zespół poklasztorny Kartuzów w Kartuzach

Kartuzi pochodzą z francuskich Alp, gdzie w 1084 roku św. Bruno z Kolonii założył pierwszy klasztor. Na te tereny przybyli w 1380 roku, a nowo powstały konwent nazwali Rajem Maryi. W ciągu kilku dekad zbudowali kościół i większość budynków klasztornych, a sprzyjała temu hojność wielkich mistrzów krzyżackich i podległego im rycerstwa. W okresie świetności klasztor kartuski posiadał około 6700 ha ziem, głównie we wschodniej części dzisiejszego powiatu kartuskiego, wokół Kolbud, Nowej Karczmy oraz na Żuławach. W skład posiadłości wchodziły również tereny dzisiejszej Gdyni, w tym dzielnica Grabówek, oraz nieruchomości w Gdańsku. Jednym z ciekawszych elementów klasztoru jest gotycka bryła kościoła Wniebowzięcia NMP, którą przykrywa XVIII-wieczny, barokowy dach o unikalnym kształcie wieka trumny. Uwagę zwracają także kurdybany zdobiące ściany prezbiterium – jedyne w Polsce zachowane w tak dużej ilości w pierwotnym miejscu. Najcenniejszym skarbem jest gotycki ołtarz z XV wieku, umieszczony w bocznej Złotej Kaplicy. Nad głównym wejściem do kościoła znajduje się zaskakujący symbol – biały anioł śmierci, będący wahadłem zegara, który przypomina o nieuchronnym upływie czasu; jedno z mott kartuzów brzmi bowiem „Memento mori” (Pamiętaj o śmierci). Zakon którego reguła nie zmieniła się od 1000 lat, obowiązują zasady zachowania milczenia, postu, pracy i przebywania w samotności przez większą cześć dnia.