Zamek Książąt Pomorskich w Darłowie

Chociaż nie odnaleziono dokumentów bezpośrednio odnoszących się do budowy zamku w Darłowie, badania archeologiczne, architektoniczne i przesłanki historyczne datują jego powstanie na drugą połowę XIV wieku, za panowania księcia Bogusława V i jego żony Elżbiety, córki Kazimierza Wielkiego. W 1352 roku Bogusław zakupił wyspę wraz z młynem od Elżbiety von Behr, z zamiarem budowy zamku. W latach 1352-1372 postępowały prace budowlane, które doprowadziły do powstania pierwszej fazy warowni, zachowanej do dziś. Zamek był na tyle reprezentacyjny, że w 1372 roku odbył się w nim zjazd książąt pomorskich. Pierwotny zamek gotycki miał plan kwadratu o wymiarach 32 x 34 metry, a jego dziedziniec otaczał mur obronny o wysokości około 14 metrów. Wjazd prowadził przez most i bramę w północnym skrzydle, gdzie znajdowały się także sale rycerskie i mieszkalne. W XV i XVI wieku zamek przechodził modernizacje, zainicjowane przez Eryka I Pomorskiego, który dodał zachodnie skrzydło mieszkalne i drugi obwód murów obronnych. Około 1480 roku książę Bogusław X rozbudował zamek, dodając nowe, reprezentacyjne skrzydło zwane "wieprzańskim". W I połowie XVI wieku książę Barnim XI nadbudował wschodnie skrzydło, tworząc salę reprezentacyjną oraz apartamenty mieszkalne. Wieża zamkowa osiągnęła wtedy wysokość 26 metrów. W XVII wieku, po pożarze w 1624 roku, Bogusław XIV przeprowadził ostatnie większe prace renowacyjne, przekształcając salę rycerską w kaplicę św. Elżbiety, która funkcjonowała do XIX wieku. Pomimo licznych modernizacji, zamek zachował swój średniowieczny charakter, a jego historia, związana z książętami pomorskimi, czyni go jednym z najważniejszych zabytków gotyckiej architektury obronnej w regionie.