Stary cmentarz w Wejherowie

Historia tego cmentarza sięga początków XIX wieku, gdy już istniejące nekropolie przy kościele farnym i klasztorze franciszkańskim zaczęły być niewystarczające. Pierwsze parcele, na których później powstał ten cmentarz, zostały podarowane przez mieszkańców miasta. Prawdopodobnie pierwszy pochówek miał miejsce w 1823 roku. W kolejnych latach granice cmentarza wielokrotnie były poszerzane, a na jego zachodniej części wyznaczono kwatery dla dzieci i noworodków. Oddzielna kwatera została również przeznaczona dla sióstr ze Zgromadzenia św. Wincentego à Paulo. W okresie międzywojennym wzniesiono na terenie cmentarza murowaną kostnicę. Na jego terenie spoczywa również 40 żołnierzy 1 Morskiego Pułku Strzelców, poległych podczas kampanii wrześniowej. Już w 1939 roku zaczęto dyskutować o braku miejsc grobowych na cmentarzu, który miał być powiększany, ale decyzją władz niemieckich z 1942 roku powstał nowy cmentarz. Po zakończeniu wojny zdecydowano o reaktywacji cmentarza na dotychczasowym terenie. Stary Cmentarz został ostatecznie zamknięty przez kurii diecezjalną w Pelplinie w 1956 roku.