Stacja kolejowa w Malborku

Stacja kolejowa w Malborku powstała w 1852 roku. Zabytkowy kompleks obejmuje budynek dworca (z 1891 roku), budynek ekspedycji towarowej oraz szalet, które są wpisane do rejestru zabytków. Kolej dotarła do Malborka dzięki Królewskiej Kolei Wschodniej, mającej połączyć Berlin z Królewcem i Gdańskiem. Budowa mostu w Malborku rozpoczęła się w 1845 roku, a trasa została ustalona w 1847 roku, jednak prace wstrzymano. Wiosna Ludów w 1848 roku pogorszyła sytuację gospodarczą i władze pruskie wznowiły inwestycję, angażując bezrobotnych, co wywołało mieszane reakcje lokalnej ludności.

Odcinek kolejowy do Braniewa oddano do użytku 19 października 1852 roku, a w 1853 przedłużono go do Królewca. Prace opóźniała epidemia cholery. W 1857 roku otwarto połączenie z Tczewem, tworząc pierwszą kolejową trasę Berlin-Królewiec. W 1870 roku położono drugi tor między Malborkiem a Elblągiem, a w 1876 Malbork stał się węzłem kolejowym. W 1891 wybudowano nowy dworzec w stylu staroniemieckim, który stał się wizytówką miasta. W latach 1920–1939 stacja była punktem granicznym, gdzie wymieniano lokomotywy między Rzeszą Niemiecką, Wolnym Miastem Gdańsk i Polską.