Ruina kościoła św. Katarzyny w Borętach – od średniowiecznego blasku po ruinę

Ruina kościoła pw. św. Katarzyny w Borętach to jeden z najważniejszych zabytków gotyckiej architektury regionu, którego historia sięga XIV wieku. Kościół, zbudowany z cegły w stylu gotyckim z wątkiem wendyjskim, powstał po 1321 roku, kiedy wieś została lokowana przez wielkiego komtura Wernera von Orseln. Świątynia została uposażona czterema włókami ziemi, a w XV wieku rozbudowana o murowaną nawę oraz wieżę – przypuszczalnie ukończoną w XVI wieku. Wieża, o konstrukcji murowano-drewnianej, zwężała się ku górze i była zwieńczona spiczastym hełmem. Pod jej drewnianą częścią znajdowała się kruchta. Wymiary nawy wynosiły 10,75 × 12,65 m, a prezbiterium miało trójboczne zakończenie.

Nowożytne prace konserwatorskie miały miejsce w 1742 roku, a w 1805 roku dobudowano przedsionek. Ostatnie lata funkcjonowania kościoła przyniosły tragiczny kres – w 1945 roku budowla została spalona podczas II wojny światowej i od tego czasu pozostaje w stanie ruiny. W kruchcie umieszczono dawne płyty nagrobne, natomiast w prezbiterium stoi żeliwny krzyż. Cmentarz otaczający świątynię, prawdopodobnie założony wraz z jej budową, kryje nieliczne nagrobki i trzy płyty nagrobne.

Pomimo zniszczeń ruina kościoła wciąż zachowuje swój dawny charakter. Konstrukcja osadzona na planie zbliżonym do kwadratu, z wydłużonym prezbiterium oraz kwadratową wieżą od zachodu, otoczona jest ogrodzeniem i udostępniona do zwiedzania, stanowiąc świadectwo historii Boręt oraz kunsztu średniowiecznych budowniczych.