Pałac w Ulini

Neoklasycystyczny pałac wzniesiony w II połowie XIX wieku, z inicjatywy Edmunda Vogla, właściciela pobliskiej huty szkła. W 1924 roku, na zlecenie ówczesnych właścicieli, rodziny Lietzau, rezydencję rozbudowano, nadając jej nowoczesny kształt i elewację o pastelowej kolorystyce. Powstał piętrowy pałac, który pierwotnie wzniesiono na rzucie prostokąta, nakryty wysokim dachem mansardowym z licznymi facjatkami i oknami powiekowymi. Proporcje głównej bryły budynku rozmywają niesymetryczne przybudówki, werandy, oficyna i skrajny ryzalit, nadając całości harmonijny wygląd. Otoczony parkiem, pałac stoi wśród zieleni, oddzielony od świata zewnętrznego płotem. Historia pałacu sięga głęboko w przeszłość, sięgając aż do roku 1437, gdy Ulinia wymieniana jest jako osada gospodarska. Po około dwóch wiekach ziemia ta należała do rodu von Krokow z linii Osieki. W 1804 roku majątek nabył podkomorzy Franz von Somnitz, jednak później właściciele często się zmieniali. W 1865 roku nowym gospodarzem został Edmund Vogel, który rozpoczął historię pałacu, który później przeszedł w ręce rodziny Lietzau. W 1928 roku 158 hektarów terenu rozparcelowano i podzielono na dziesięć odrębnych gospodarstw.