Pałac w Łebuni i porastający go największy bluszcz na Pomorzu

Piękny pałacowo-parkowy kompleks stanowi dziedzictwo dawnych właścicieli Łebuni, takich jak rodziny Grellach (XIV-XIX w.), Grumbke, Roth i Sinner. Od 1945 roku teren był użytkowany przez PGR, a podczas późniejszych przebudów pałac zyskał neoklasycystyczny charakter, choć część jego murów pochodzi z XVIII wieku. Główny segment rezydencji, wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, posiada jedną kondygnację i mansardowy dach z uskokiem. Front budynku zdobi symetryczna, piętrowa wystawka z trójkątnym frontonem oraz zabudowany ganek. Analogicznie, w elewacji ogrodowej, wyróżnia się piętrowy ryzalit z półowalną werandą. Na zachodzie rozciąga się długa oś dworu, z piętrowym pawilonem i jednokondygnacyjną dobudówką. Pod koniec XX wieku część wnętrz budynku uległa zniszczeniu w wyniku pożaru. Park wokół posiadłości, obejmuje okazałą stodołę, uznawaną za pomnik przyrody z potężnym bluszczem. Na obrzeżach drzewostanu podkreśla zachowane wnętrze ogrodowe, a część ogrodu na zachód od pałacu zajmowały ogródki warzywne. Wśród drzewostanu wyróżniają się stare choiny kanadyjskie. W parku rośnie również dąb szypułkowy i buk pospolity, uznawane za pomniki przyrody. Teren ogrodu ma silne powiązania widokowe z otaczającym krajobrazem rolniczym. Szczególnym elementem w panoramie jest kępa drzew, w której znajduje się grób jednego z byłych właścicieli majątku, Udo Rotha.