Od Cysterek do Benedyktynek - Żarnowiecki Klasztor na Przestrzeni Wieków

Początki klasztoru w Żarnowcu sięgają XIII wieku, gdy około 1235 roku oliwscy cystersi założyli fundację dla mniszek. Pierwsze dokumenty potwierdzające istnienie wspólnoty pochodzą z bulli papieża Innocentego IV z 1245 roku, w której mowa o „siedzibie mniszek blisko jeziora”. Murowany zespół klasztorny, wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku, obejmował kościół pw. Wniebowzięcia NMP, wykonany z cegły, z charakterystyczną wieżą nad zachodnim wejściem, dwuspadowym dachem i sklepieniami gwiaździstymi.

W 1589 roku, w wyniku osłabienia wspólnoty cysterek przez wpływy reformacji, biskup Hieronim Rozdrażewski przekazał klasztor benedyktynkom z Chełmna. Zakonnice rozwinęły działalność, otwierając szkołę dla dziewcząt, gdzie uczono m.in. artystycznego haftu, a także upiększając kościół barokowym wystrojem. Do dziś uwagę przyciągają bogato zdobiony ołtarz główny z ok. 1700 roku, boczne ołtarze, XVIII-wieczna chrzcielnica, rokokowa ambona oraz gotycka pieta z ok. 1430 roku. W świątyni można także podziwiać malowane stalle, wsporniki w kształcie ludzkich twarzy i aniołów oraz srebrne sukienki Marii i Archanioła Gabriela, wykonane w 1740 roku przez gdańskiego złotnika Jana Gotfryda Schlaubitza.

Klasztor został skasowany w 1834 roku przez władze pruskie, a jego majątek przejęto na rzecz skarbu państwa. Ostatnia mniszka zmarła w 1866 roku, a część budynków klasztornych rozebrano. Po II wojnie światowej, w 1946 roku, benedyktynki powróciły do Żarnowca, reaktywując wspólnotę i na nowo ożywiając duchową tradycję tego miejsca, która trwa do dziś.