Mury obronne w Stargardzie

Gród w Stargardzie istniał już w X wieku, otoczony drewnianymi wałami. Wykorzystywał korzystne położenie na naturalnym wzniesieniu, otoczone z trzech stron wodami rzeki Iny. W XIII wieku umocnienia zostały zmodernizowane na kamienno ceglane. Wzniesiono mur z kamieni polnych, układanych warstwami i zwieńczony cegłą, osiągający wysokość 6 metrów. W XV-XVI wieku mury zostały podwyższone nadbudówką z cegieł, a łączna długość wyniosła 2260 metrów. Dodano 45 baszt, z których parter pełnił funkcję arsenału, pierwsze piętro dla załogi, a drugie służyło do obserwacji i ostrzału. Dostęp do miasta utrudniała głęboka fosa, palisadowe wały oraz rzeka Ina. W XIX wieku mury utraciły swój pierwotny charakter obronny, część z nich została rozebrana, fosy zasypano, a wały obniżono. Obecnie ich długość wynosi około 1040 metrów, a uznano je za pomnik historii.