Młyn zamkowy w Słupsku

Młyn Zamkowy jest jednym z najstarszych przykładów budownictwa przemysłowego w Polsce. Został wzniesiony około 1310 roku w lewobrzeżnym Słupsku, na poseji należącej do księcia, jeszcze przed powstaniem zamku. Młyn napędzany był wodnym kołem, zainstalowanym na kanale przekopanym od rzeki Słupi. Duża kubatura budynku oraz małe, wąskie okienka w dolnych partiach gotyckich murów sugerują, że pełnił on także funkcję spichlerza. W drugiej połowie XVI wieku, w trakcie rozbudowy zamku książęcego, przeprowadzono istotne zmiany w wyglądzie młyna. Zamurowano gotyckie okna spichlerzowe i przelicowano wszystkie ściany, nadając im renesansowy wygląd. Elewacja północna została ozdobiona arkadami wspartymi na płaskich pilastrach, a w środkowej arkadzie powstał szeroki portal. Kolejne przebudowy miały miejsce w XIX i XX wieku. Około 1880 roku wzniesiono nową, ryglową ścianę wschodnią, dodano przybudówkę oraz postawiono ściany działowe wewnątrz budynku, gdy zachodnia część młyna została przekształcona w Dom Inwalidów. Po 1925 roku wodne koło zastąpiono turbiną, umieszczoną w osobnym budynku przylegającym do młyna. W 1965 roku Młyn Zamkowy został przejęty przez Muzeum Pomorza Środkowego i stał się siedzibą Działu Etnograficznego Muzeum.