Latarnia Morska w Ustce – światło Bałtyku od 1892 roku

Latarnia Morska w Ustce to wyjątkowy zabytek, który od 1892 roku służy żeglarzom i turystom, łącząc bogatą historię z niepowtarzalną architekturą. Została wybudowana jako element stacji pilotowej, by ułatwić żeglugę w trudnych warunkach atmosferycznych przy wejściu do portu. Jej ośmiokątna wieża, o wysokości 19,5 m, przylega do murowanego budynku stacji pilotów, tworząc harmonijną całość.

Charakterystyczną cechą latarni jest bogata dekoracja architektoniczna – liczne gzymsy, daszki i różnej wielkości okna. Na jej szczyt prowadzą betonowe i metalowe schody, a galeria widokowa umożliwia obserwację systemu soczewek. Światło latarni znajduje się na wysokości 22,2 m n.p.m., a jego zasięg wynosi 18 mil morskich (około 33 km).

Latarnia początkowo emitowała stałe czerwone światło, które w 1904 roku zmieniono na białe, przerywane o charakterystyce: 4 sekundy światła i 2 sekundy przerwy. Obecnie optykę stanowi cylindryczna soczewka o średnicy 1000 mm, a źródłem światła jest 1000-watowa żarówka umieszczona na dwupozycyjnym zmieniaczu.

Obiekt przetrwał II wojnę światową bez większych zniszczeń i 15 listopada 1945 roku wznowił pracę jako latarnia Postomino. Jednak już w 1947 roku powrócono do historycznej nazwy „Ustka”. W 1993 roku latarnia została wpisana do rejestru zabytków, a od 2010 roku działa w pełni automatycznie, kończąc tym samym epokę pracy latarników w Ustce.

Latarnia, z jej czterokondygnacyjną bryłą i bogactwem detali architektonicznych, stanowi nie tylko funkcjonalny obiekt nawigacyjny, ale także atrakcję turystyczną. Jest doskonałym punktem widokowym, z którego można podziwiać panoramę miasta, port oraz Bałtyk. W trakcie zwiedzania warto zapytać przewodnika o ducha, który według lokalnych legend zamieszkuje latarnię.