Kurhanowe Cmentarzysko w Siemirowicach

Na drodze prowadzącej z Siemirowic do Oskowa, w lesie, leży starożytne cmentarzysko kurhanowe datowane na około 3 tysiące lat temu, użytkowane przez społeczność kultury łużyckiej z tzw. grupy kaszubskiej. Zajmuje obszar 1500 na 500 metrów. Pomimo splądrowania kurhanów już w średniowieczu, zostały one ponownie odkryte i przebadane przez naukowców w latach 60. XX wieku. Choć nominalnie jest ich 70, dla przeciętnego obserwatora z łatwością dostrzegalnych jest ledwie 10-12 mocno już spłaszczonych kopców.

Na podstawie badań antropologicznych ustalono, że średnia długość życia osób pochowanych na cmentarzysku wynosiła 25-35 lat dla kobiet i 35-45 lat dla mężczyzn. Stwierdzono również dużą liczbę pochówków dziecięcych. W wielu z popielnic złożono szczątki kilku osób, najczęściej matek z dziećmi.

Większość kurhanów miała kolisty lub zbliżony do niego kształt w rzucie poziomym, o średnicy od 5 do 10 metrów. Największy z nich miał średnicę 18 metrów, a maksymalna wysokość kurhanów dochodziła do 1,5 metra. Kolisty kształt kurhanów uzyskiwano przez układanie kręgów z dużych, ściśle przylegających do siebie kamieni u ich podstawy. Zazwyczaj podstawę stanowiły pojedyncze kręgi, wewnątrz których umieszczano skrzynie zbudowane z płasko łupanych kamieni. Nad skrzyniami, w obrębie kręgu, układano płaszcz z kamieni polnych. Wewnątrz skrzyń znajdowały się popielnice, gliniane naczynia pełniące funkcję przystawek oraz przepalone ludzkie kości. Często towarzyszyły im wyroby metalowe, głównie biżuteria oraz przedmioty codziennego użytku zmarłych. Dno skrzyń było wyłożone płaskimi kamieniami.

Przy tworzeniu cmentarzyska zużyto ogromne ilości materiałów budowlanych. Przyjmując, że średni obiekt o wysokości 1 metra i średnicy 8 metrów, trzeba było zgromadzić 1500 metrów sześciennych materiału budowlanego.