Kościół w Stężycy – Barokowa Świątynia z Bogatą Historią

Obecny kościół w Stężycy, wzniesiony w latach 1701-1706, jest piątą świątynią, która powstała w tym miejscu, zastępując wcześniejsze drewniane budowle. Trzy z wcześniejszych świątyń spłonęły, a czwartą rozebrano, zastępując ją obecną, murowaną konstrukcją barokową. Kościół, poświęcony św. Katarzynie Aleksandryjskiej, był ważnym centrum kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa w XVIII wieku, co potwierdza dokument papieża Benedykta XIV z 1754 roku. Konsekracji kościoła dokonał w 1742 roku biskup warmiński Michał Remigiusz Łaszewski, pochodzący ze Stężycy. W tym samym roku poświęcono także ołtarz główny, gdzie umieszczono wyjątkowy relikwiarz w formie sarkofagu, podarowany parafii przez Marię Kazimierę d’Arquien, żonę króla Jana III Sobieskiego. Wnętrze kościoła, choć zachowane w skromnym stylu jednonawowym i salowym bez wydzielonego prezbiterium, kryje wyjątkowe elementy historyczne, w tym gotyckie drewniane płaskorzeźby z około 1450 roku, umieszczone nad wejściem do zakrystii. Te cenne płaskorzeźby najprawdopodobniej pochodzą z jednego z poprzednich, drewnianych kościołów. Kościół w Stężycy, będący niegdyś centrum rozległej parafii obejmującej m.in. Parchowo, Sulęczyno i Mściszewice, jest nie tylko przykładem barokowej architektury, ale także miejscem o głębokiej, wielowiekowej tradycji duchowej.