Kościół św. Jakuba w Lęborku

Kościół św. Jakuba stanowi najcenniejszy zabytek Lęborka. Budowę fary, usytuowanej w północno-wschodnim narożniku dawnego rynku, rozpoczęto przed rokiem 1345, a zakończono na początku XV wieku. W okresie reformacji Pomorze przejęli protestanci, przejmując również świątynię. Po stu latach, gdy Lębork ponownie znalazł się pod polskim zarządem, katolikom udało się odzyskać kościół w 1638 roku. Niestety, w 1657 roku Szwedzi doszczętnie spalili farę. Odbudowa trwała aż do końca XVIII wieku, z powodu trudności finansowych miasta. W tym czasie nabożeństwa odbywały się w ocalałym z pożaru prezbiterium. W latach 1907-1910 przeprowadzono kosztowny remont zabytku i odtworzono sklepienia nad nawami. Od 1945 roku opiekunami kościoła są franciszkanie.

Mimo licznych remontów świątynia zachowała swój gotycki charakter. Jest to budowla orientowana, trójnawowa, halowa (gdzie nawy mają równą wysokość), z korpusu składającego się z trzech przęseł. Na zachodniej stronie masywnego korpusu wznosi się wieża o dachu dwuspadowym, z neogotyckimi szczytami schodkowymi. Podobny stylistycznie szczyt zdobi również mocno wysunięte prezbiterium. Oryginalne sklepienia zachowały się jedynie nad prezbiterium (gwieździste) i w zakrystii (kryształowe), natomiast sklepienia nad nawami mają "zaledwie" sto lat. Warto również zauważyć bogate wnętrze kościoła, w skład którego wchodzi m.in. pięć późno-barokowych ołtarzy, ambona w stylu rokokowym zawieszona na północnym filarze nawy głównej, dekoracyjne tabernakulum oraz XVI-wieczne renesansowe epitafia wmurowane w południową ścianę prezbiterium. Ciekawostką są także dwa stare zegary słoneczne umieszczone na wieży i na wschodniej przyporze prezbiterium.