Konwikt z Kaplicą Leona Wielkiego

W roku 1828 władze pruskie wydały dekret kasacji Klasztoru Franciszkanów. Pomimo zawieszenia decyzji na kilka lat, w roku 1835 została ona ostatecznie zrealizowana. W 1857 roku Franciszkanie na krótko powrócili do Wejherowa, lecz w 1872 roku zostali przeniesieni do nowego budynku. Inicjatorem budowy nowego klasztoru, zebranego ze składek wiernych, był proboszcz parafii św. Trójcy, ksiądz Albert Rook. Jednakże, Franciszkanie nie przebywali tam długo. W roku 1875 ostatecznie musieli opuścić klasztor i Wejherowo, po 228 latach obecności w tym mieście. Warto zauważyć, że Franciszkanie powrócili do Wejherowa 4 października 1946 roku.

Po opuszczeniu budynku przez Franciszkanów, stał się on własnością biskupa chełmińskiego. Z czasem do istniejącej budowli dobudowano kaplicę, a w 1903 roku urządzono w niej internat dla uczniów wejherowskiego gimnazjum, nazwany „Collegium Leoninum” na cześć ówczesnego papieża Leona XIII oraz biskupa Leona Rednera. Kaplica została także dedykowana św. Leonowi Wielkiemu. W związku z tym, w internacie mieszkali chłopcy, którzy planowali w przyszłości wstąpić do stanu kapłańskiego. Otrzymywali oni tu zakwaterowanie, wyżywienie oraz odpowiednie wychowanie.

W czasie okupacji budynek służył jako magazyn, a jego pomieszczenia mieszkalne zostały przekształcone na biura zaopatrzenia ludności. Od roku 1945 w budynku funkcjonował szpital zakaźny dla byłych więźniów obozu Stutthof.

W roku 1947 proboszcz Władysław Mówka reaktywował Collegium. W 1950 roku utworzone zostało tam Małe Seminarium Duchowne, lecz w 1957 roku zostało ono rozwiązane. W tym samym roku powstała nowa parafia pod wezwaniem św. Leona Wielkiego. Budynek byłego internatu został przeznaczony na siedzibę plebanii i pełni tę rolę do dnia dzisiejszego.