Historia i Architektura Kościoła św. Antoniego Padewskiego w Osicach

Kościół filialny pw. św. Antoniego Padewskiego w Osicach to wyjątkowy przykład architektury sakralnej z długą i bogatą historią. Jego początki sięgają XIV wieku, kiedy to wzniesiono budowlę w konstrukcji szkieletowej, na planie prostokąta, z płaskim, drewnianym stropem. Na przełomie XIV i XV wieku pierwotne ściany szkieletowe zastąpiono murowanymi, co zapewniło większą trwałość i stabilność konstrukcji. W II połowie XV wieku zbudowano wschodni szczyt zdobiony blendami i sterczynami.

W 1767 roku dokonano rozbudowy kościoła w kierunku północnym i wzniesiono strzelistą wieżę od strony zachodniej. Wieża, czworoboczna, ryglowa, wypełniona cegłą i pokryta tynkiem, w połowie wysokości zwęża się uskokiem i zakończona jest smukłym hełmem z kulą i chorągiewką. Podstawa wieży pełni funkcję kruchty, a do ściany północnej dobudowano zakrystię, której konstrukcja pochodzi z XIX wieku. Wzmocniony przyporami mur kościoła podkreśla jego solidność.

Podczas reformacji kościół przeszedł w ręce ewangelików i służył im aż do 1945 roku. Budowla przeszła kilka remontów, m.in. w 1933 roku i w II połowie XX wieku, co pozwoliło zachować jej wyjątkowy charakter. Wnętrze kościoła kryje unikatowe wyposażenie z XVI–XVIII wieku, które przetrwało w niemal niezmienionym stanie. Na szczególną uwagę zasługują barokowy chór muzyczny z prospektem organowym oraz oryginalne stalle, charakterystyczne dla żuławskich sąsiadów.