Grodzisko z przełomu VII i IX wieku w Bęgardowie

Gród ten powstał na przełomie VIII i IX wieku i funkcjonował do połowy wieku X, a więc przez ponad 150 lat. Należał do lokalnej grupy plemiennej wchodzącej w skład jednego z dużych plemion pomorskich, zasiedlających dorzecza Redy, górnej Łeby, Raduni i Wierzycy. Okres jego powstania cechował duży rozwój budownictwa obronnego, co niewątpliwie było związane z okresem włączenia Pomorza w granice państwa piastowskiego. Czas zaprzestania funkcjonowania grodu to połowa X wieku. Badania archeologiczne prowadzone na niektórych okołogdańskich grodziskach sugerują, że odbywało się to w sposób dosyć gwałtowny. Grody były zdobywane w walce i palone. Również badania prowadzone na grodzisku będargowskim sugerują, że gród został spalony.Grodzisko będargowskie jest dwuczłonowe. Jest to typ rzadko spotykany na Pomorzu. Ocenia się,że zaledwie 16% spośród ogólnej liczby grodzisk pomorskich jest dwuczłonowych. Względem powierzchni jest ono średniej wielkości. Ziemia w obrębie jamy przesycona była węglem drzewnym. Odkrycie to wskazuje, że gród był stale zasiedlony, bądź też miał tylko stałą załogę. Był więc grodem obronnym, a nie schronieniowym. Potwierdza to jego niewielka powierzchnia. Grody schronieniowe, w których chroniła się okoliczna ludność, miały w zasadzie dużą powierzchnię majdanu i należały do dużych. Obecne położenie grodziska wskazuje, że założono go w miejscu o dużych walorach obronnych - na cyplu o wymiarach 100 x 50 m, wyodrębnionym z wysoczyzny przez dwa jary o stromych zboczach i głębokości około 25-30 m. Na dnie obujarów płyną niewielkie cieki. Prawdopodobnie ponad 1000 lat temu, w okresie funkcjonowania grodu, spływało nimi znacznie więcej wody, co zwiększało obronność grodu. Warto poznać grodzisko będargowskie, szczególnie przez krajoznawców, którzy interesują się wczesnośredniowiecznym budownictwem obronnym, bowiem ten typ grodziska nie często spotyka się na Pomorzu.