Dwór w Słajkowie

Skromny kompleks rezydencjalny składa się z dziewiętnastowiecznego dworku, niewielkiego parku oraz stodoły. Dwór, pierwotnie dwuskrzydłowy, doznał częściowej dewastacji w wyniku działań wojennych. Wznoszący się na 1,5 kondygnacji, przypomina typowy dom wiejski.

Słajkowo jest dawna osadą rycerską, funkcjonującą na podstawie prawa polskiego. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1392 roku, a w 1402 roku obejmowała obszar o powierzchni 13 włók (radeł). Pierwszymi znanymi właścicielami była rodzina Slaikow, z Pauliem Slaikowem na czele, który zapisany jest w historii ze względu na liczne wykroczenia, w tym zakłócanie pokoju i udział w bijatykach. Jego nazwisko pojawiło się w aktach lęborskiego sądu rejonowego aż 17 razy między latami 1392 a 1410. Kolejni właściciele Słajkowa to Anchel, Jakob, Jezow, Jeske, Jorsan i Michel. Później posiadłość została podzielona między dwie rodziny: Mach i Rostken, którzy wykupili swoje udziały od von Zelasinski. W XVIII i XIX wieku majątek przechodził kolejno w ręce rodzin Gruba i Folckersamb. W 1900 roku Słajkowo zostało nabyte przez Fliessbacha, który przekształcił je w swoją rezydencję. W 1910 roku posiadłość liczyła 318 ha, zamieszkiwało ją 105 osób i znajdowała się w granicach obwodu Żelazna.