Dwór w Mirachowie – Świadek Kaszubskiej Historii i Tradycji

Dwór w Mirachowie, leżący w sercu Kaszub, ma wielowiekową historię i odgrywał istotną rolę jako rezydencja starostów niegrodowych w latach 1473–1772. Na terenie dworku odbywały się sądy ziemskie i zjazdy sejmików. W czasach księcia Świętopełka, władcy Pomorza, Mirachowo należało do kasztelanii gdańskiej i leżało w tzw. ziemi chmielnińskiej. Już w 1253 roku Świętopełk był panem tych terenów, a później w 1381 roku Krzyżacy założyli w Mirachowie wójtostwo należące do komturstwa gdańskiego. Po drugim pokoju toruńskim (1466) ziemie te weszły w skład województwa pomorskiego. Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku pruskie władze przejęły majątek, wypłacając ostatniemu staroście, Ignacemu Przebendowskiemu, odszkodowanie w wysokości 4666 talarów. Prusacy umieścili swoje urzędy w dworku, lecz już w 1891 roku przesiedli je do Kartuz, a majątek trafił do Ernesta Röhringa, a później kolejnych dzierżawców. Pod koniec XVIII wieku na miejscu starego, drewnianego dworu wzniesiono nową rezydencję z parterową oficyną od strony północnej. Budynek cechuje konstrukcja ryglowa z ceglanym wypełnieniem, ozdobiona owalnymi lukarnami oraz wysokim dwuspadowym dachem. Wschodnia fasada posiada dekoracyjny ganek wejściowy, a od zachodniej strony rozciąga się ogród, dawniej łączący się z parkiem. Przed rezydencją zachował się oryginalny, okrągły podjazd. Po parcelacji majątku w 1930 roku dwór trafił do rodziny Wardynów, która z krótką przerwą na czas wojenny pozostaje właścicielem budynku po dziś dzień. Po II wojnie światowej Wardynowie wrócili do Mirachowa, dbając o zachowanie XVIII-wiecznego charakteru budowli poprzez prace konserwatorskie w latach 1969–1970 oraz 2012–2013. Dwór, choć usytuowany na popularnym szlaku turystycznym, nie jest udostępniany do zwiedzania.