Dwór i park w Cewicach

Dobra cewickie od średniowiecza do 1760 roku znajdowały się w rękach rodu Grella, po czym często zmieniały właścicieli. Pozostałością po ich rezydencji jest stary park założony na początku XVIII wieku. W okolicach 1880 roku jeden z posiadaczy, aptekarz Dempcke, wzniósł nowy dwór w parku, który w drugiej dekadzie XX wieku został rozbudowany przez przedsiębiorcę Sinnera. Podczas ostatniej wojny dwór pełnił funkcję tymczasowego więzienia SS. Obecnie od wielu lat służy on jako szkoła.

Dwór ma charakter neoklasycystyczny i znajduje się na wschodnim krańcu wsi, z wejściem od północy. Zbudowany z cegły na kamiennym cokole, pokryty tynkiem z charakterystycznymi boniowaniami, które imitują kamienne ciosy. Wejście od północy poprzedza podmurowany ganek. Środkową część budynku zdobi dwuosiowy ryzalit, który pierwotnie znajdował się po obu jego stronach. Budynek składa się z trzech segmentów, z niewielkim, piętrowym skrzydłem na północy, pokrytym dachem czterospadowym. Środkowy segment ma jedną kondygnację i jest nakryty wysokim dachem z naczółkiem, a od wschodu zamyka go parterowa dobudówka na planie litery L, pokryta płaskim dachem.

W pobliżu dworu znajduje się obszerny park, podzielony na dwie części: leśną na południu i krajobrazową na północnym wschodzie. Przy południowym skraju parku stoi dwór. Za nim rozciąga się obszerna polana obramowana starymi świerkami, a na pobliskim trawniku rosną okazałe choiny kanadyjskie. W parku znajduje się również 25 buków zwyczajnych o wieku szacowanym na 180-220 lat, oraz inne pomnikowe drzewa, głównie lipy drobnolistne. Między nimi wznosi się obelisk upamiętniający wejherowskiego prałata Edmunda Roszczynialskiego, który w 1939 roku został katowany przez esesmanów w pałacu, a następnie zastrzelony w parku cewickim.