Dawny dom zdrojowy

Dawny dom zdrojowy, uchodzący za perłę architektury letniskowej z początku XX wieku, przypomina romantyczny zameczek z owalną wieżą narożną, dominujący nad plażą wschodnią. Oddany do użytku w 1907 roku po czterech latach budowy, budynek o charakterze secesyjnego pałacyku został zbudowany przez rodzinę von Massow tuż nad brzegiem morza, co niosło pewne ryzyko z uwagi na groźbę obsunięcia się skarpy, na której stoi. Po silnym sztormie w 1911 roku, który spowodował znaczne szkody w umocnieniach nadmorskich, najbliższe otoczenie Kurhausu ucierpiało poprzez podmycie i zniszczenie części wydmy, na której znajdował się budynek. W odpowiedzi na to, specjalna komisja, składająca się z wysokich urzędników pomorskich i lokalnych władz, dokonała wizji lokalnej, co doprowadziło do zamknięcia budynku i zaprzestania jego użytkowania. W 1913 roku, po zakupie nieruchomości przez Maxa Nitschkego, który podjął się prac renowacyjnych i zabezpieczających, budynek został ponownie otwarty dla publiczności. Jednak kolejne sztormy w 1914 roku poważnie zagroziły istnieniu Kurhausu, doprowadzając do ponownych zniszczeń wydmy i infrastruktury otoczenia. Miejscowa społeczność zareagowała na zagrożenie, mobilizując się do ratowania budynku poprzez pospolite ruszenie. Mężczyźni z pobliskich majątków przybyli z łopatami i workami, aby walczyć z niszczącymi falami morskimi, co ostatecznie pozwoliło uratować Kurhaus. Dzięki wykonanym pracom ziemnym, budowie nowej, solidnej ściany oporowej i zasadzeniu roślin, budynek został zabezpiczony przed falami sztormów. Dodatkowo, w celu osłabienia uderzeń fal, w wodzie umieszczono drewniane palisady. Mimo kolejnych sztormów, dzięki przeprowadzonym działaniom ochronnym, Kurhaus przetrwał, stając się symbolem odporności na żywioły. Nitschke, który nabył budynek jako obiekt rozbiórkowy, ostatecznie przywrócił mu funkcje hotelowe, mimo sporu prawnego z baronem von Massow.