Brama Młyńska w Słupsku

Brama Młyńska to cenny przykład gotyckiej architektury obronnej, stanowiący integralną część średniowiecznego systemu fortyfikacyjnego Słupska. Nazwa bramy pochodzi od sąsiedztwa z młynem wodnym. To jedna z dwóch zachowanych bram miejskich, niegdyś chroniących dostęp do miasta. Oryginalnie zarówno Brama Młyńska, jak i Holsztyńska miały podobną formę, z ozdobnymi szczytami i ostrołukowymi przejazdami. Budowę kamiennych umocnień wokół Słupska rozpoczęto po 1325 roku, wznosząc mury o wysokości 6,5 metra, które otaczały miasto. Brama Młyńska, wzniesiona między 1325 a 1329 rokiem, początkowo miała dolną część zbudowaną z cegieł i nadbudowę z drewna. Między 1365 a 1370 r. bramę podwyższono i pozostawiono otwartą od strony miasta, a w połowie XV wieku dobudowano zachodnią elewację, zamykając budowlę, choć sam przejazd pozostał otwarty. W XVIII i XIX wieku, z postępującą utratą znaczenia obronnego, średniowieczne fortyfikacje zaczęły pełnić inne funkcje, a wiele z nich uległo zniszczeniu. Brama Młyńska przetrwała jako świadectwo dawnej potęgi obronnej miasta. Ciekawostką jest, że najstarszą częścią dzisiejszego muzealnego kompleksu jest mały łącznik między Bramą Młyńską a Dworkiem, będący jednocześnie najwyższym zachowanym fragmentem miejskich murów.