Budowla z XIII w. o wysokości 6 m składa się z kamieni polnych na parterze, natomiast trzy pozostałe kondygnacje wykonane są z cegły. Brama jest zwieńczona dwoma szczytami połączonymi dachem siodłowym, a jej przejazd tworzy ostrołuk. Na trzecim piętrze znajduje się ganek obronny z oknami strzelniczymi. Elewacja jest rozczłonkowana rzędami blend, prezentując bogactwo form, takich jak ostrołukowe, okrągłe i półkolisto ukształtowane. Obecnie obiekt jest zarządzany przez Muzeum, a część budynku zajmuje Starogardzka Izba Gospodarcza.

Zbudowana w 1439 roku w stylu renesansowym z elementami gotyku, brama przyjmuje kształt prostokąta, osiągając imponującą wysokość 19,4 metra. Jest pokryta dwuspadowym dachem z charakterystyczną sygnaturą pochodzącą z XVII wieku. Z zewnątrz wspierają ją skarpy. Cała konstrukcja wykonana jest z cegły, urozmaicona blendami, natomiast szczyt ozdobiony jest tynkiem. Wierzchołki wieży zdobią płyciny i gzymsy, a przejazd pod nią ma formę ostrołuku.

Zwana "Kaszubską Jerozolimą" od trzystu lat gości co roku w czasie trzech odpustów pielgrzymów z całych Kaszub - spod Kościerzyny, Kartuz, Luzina, Pucka i z Półwyspu Helskiego.Jakub Wejher wojewoda malborski realizując obietnicę złożoną Bogu za ocalenie życia podczas oblężenia na Białorusi ufundował i zapoczątkował budowę kalwarii, a dokończyli jej budowę bliscy i spadkobiercy fundatora.Budowę rozpoczęto w 1649 r., całość założenia rozplanowano na czterech wzgórzach wyrastających na południe od miasta, nazwanych gora Oliwną, Golgota, Syjonem. Zgodnie z lokalnym przekazem pod każda kaplice podsypano garść ziemi przywiezionej z Jerozolimy, a odległości między nimi odpowiadają etapom męczęńskiej drogi, jaką przebył Chrystus.Opiekę nad Kalwarią sprawują franciszkanie, za wyjątkiem okresu, kiedy ich wejherowski konwent był zlikwidowany. Patronami świętych gór miasta byli nawet protestanci Keyserlingkowie.Z inicjatywy w XVIII i XIX w. wyremontowano część kaplic. Kolejne prace zabezpieczające zrealizowano w połowie XX w.

Pomnik pochodzi sprzed pierwszej wojny światowej i jest poświęcony cesarzowi Wilhelmowi I Hohenzollern. Według mapy turystycznej z 1905 roku, niedaleko miejsca z głazem znajdowało się wzniesienie Wilhelma, a na drodze do leśniczówki leżał kamień cesarza Wilhelma. Najprawdopodobniej pomnik został wzniesiony 22 marca 1897 roku, w setną rocznicę urodzin władcy. Kilka dni później, gdańska gazeta opisała wydarzenie odbywające się na Zagórzu, którym był zjazd leśników z okolicznych nadleśnictw. Była to zatem doskonała okazja do upamiętnienia Wilhelma oraz samego zjazdu. Tablica na pomniku została prawdopodobnie zniszczona około 1950 roku, a około 1980 roku zaginęły ciężkie łańcuchy, które łączyły poszczególne granitowe słupki otaczające głaz.

Jezioro Żarowieckie (kaszubski Jezioro Pioszniccze) jezt polodowcowym jeziorem rynnowym, otoczonym 100 metrowymi wzgórzami morenowymi, które na zachodnim brzegu porośnięte są przez lasy, a na południu zachwycają wrzosowymi dywanami. I co ciekawe jezioro położone jest poniżej poziomu morza. Jak glosi jedna z otaczających je legend, nad jego wschodnim brzegiem wznosił sie kiedys zamek, który zapadł się pod ziemię, kryjąć na zawsze uspionych rycerzy i piękna księżniczkę, która w nim mieszkała. W dwudziestoleciu międzywojennym jezioro znaazło się na granicy pomiędzy II Reczypospolitą, a Niemcami i prze długie lata stanowiło jedyny element łączący Nadloe (jedyna polska wieś po zachodniej stronie jeziora). Przeprawy nadolan przez jezioro przeszły do historii - do dziś ich tradycja jest kultywowaną przez coroczną, wodno i pieszą pielgrzymkę z Nadola do Żarnowca na odpust Św. Anny. Jezioro Żarnowiec to raj dla wędkarzy i przyrodników, podwodne łaki, skupiska roslin, głębokie wody sprzyjają obfitości ryb, to jedno z jezior najzasobniejszych w szczupaka w Polsce. Okolice jeziora to raj dla miłośników przyrody. W niedużej odległości od jeziora istnieje 10 rezerwatów przyrody, 2 obszary chronionego krajobrazu oraz 57 pomników przyrody. Atrakcją dla turystów i milosników ornitologi są bezpośrednie okolice jeziora tzw. okolice błotne, leżące w granicach rezerwatów i parków krajobrazowych: Bielawskie Błoto, Wierzchucińskie Błota czy Karwieńskie Błota. Spacer w tych rejonach jest zorganizowany w scieżki dydaktyczne ktore opisują niezwykłe żyjące tu rosliny i zwierzęta. Na podmokłym terenie moxna zaobserwować żurawie podczas przystanku w podróży do skandynawii. Współcześnie jezioro jest największym w rejonie Kaszub Północnych akwenem pozbawionymstrefy ciszy, to też od lat przyciąga nad swe brzegi amatorów sportów wodnych. Jedą z atrakcji jest rownież spacerowy rejs statkiem "Nadolanin", lub pelen wrażeń rajd wodny jedną z dwóch szybkich łodzi motorowych. Ciekawą atrakcję dla entuzjastów sportów motorowych stanowić będzie bicie rekordu prędkości łodzi tego typu podczas imprezsezonowych. Wszystkie wspomniane jednostki cumują w sezonie przy przystani w Nadlolu. rodzaj jeziora - rynnowe powierzchnia - 1432 ha długość i szerkość - 7,6 x 2,6 km głębokość maksymalna - 19,4 m rzeki zasilające - Bychowska Struga, Piaśnica rzeki wypływające - Piaśnica

Jezioro wraz z wsią Nadole na zawsze wpisało się w malowniczą kulturę Północnych Kaszub. Swoistą ostoją regionalnych tradycji na tym terenie jest Nadolski Skansen, oddzial Muzeum Ziemi Puckiej. Turyści mogą się w nim zapoznać z warunkami życia XIX wiecznego gospodarstwa gburskiego i rybackiego. Wokół skansenu kultywowane są także najważniejsze regionalne imprezy folklorystyczne, współorganizowane przez społeczność wsi Nadole. Wśród nich warto wymienić m.in: Pielgrzymkę wodno i piszą na odpust św. Anny z Nadola do Źarnowca (lipiec), Krancbal Festyn Folklorystyczny (sierpień) oraz festyn Pszczelnik (wrzesień).

W latach 80 na wschodnim brzegu jeziora budowana byla pierwsza w Polsce elektrownia jądrowa. W wyniku zmian polityczno społecznych przelomu lat 90 budowa ta została przerwana i zamknięta. Na jej terenie funkcjonuje dziś Specjalna Strefa Ekonomiczna, zaś dawny plac budowy do dziś cieszy się niesłabnącą ciekawościa turystow i globtroterow.W 1983 r. do eksploatacji oddana została tymczasem funkcjonująca do dziś elektrownia szczytowo pompowa, ktorej silownię, znajdującą się na południowym krańcu jeziora, łaczy z nim sztuczny kanał dopływowy. Łączna moc czterech hydrozespołów elektrowni wynosi 716 MW. Ważną rolę w jej pracy pełni sztuczny zbiornik górny, o powierzchni 122 ha, połączony z silownią poprzez cztery rurociągi derywacyjne o długości 1100m i średnicy od 5,5m do 7,1m.

Mechowo przypomina żywy skansen dzięki swojej zabudowie, składającej się z licznych ryglowych domów z końca XVII i XIX wieku. Jego dumą jest uroczy kościół szachulcowy pod wezwaniem św. Ap. Jakuba Starszego i św. Mikołaja, ufundowany w 1742 roku przez opata oliwskiego Jacka Rybińskiego. Kościół ten należy do świątyń zlokalizowanych na Pomorskim Szlaku Cystersów. Usytuowany na wzgórzu, otoczony kamiennym murem oporowym, pośród starych drzew, prezentuje się imponująco. Jest orientowany, bielony, posiada wyodrębnione prezbiterium i wieżę z kopułowym hełmem i latarnią. Budynek spoczywa na fundamencie z ociosanych głazów narzutowych. Wnętrze kościoła zachwyca barokowym wystrojem, a niektóre z obrazów pochodzą od cenionych artystów Pomorza, takich jak Herman Han. Można tu również podziwiać piękne witraże, drewnianą chrzcielnicę oraz późnobarokowe ołtarze boczne. Wzrok przyciąga zwłaszcza piękny ołtarz główny, pochodzący z połowy XVII wieku, utrzymany w stylu renesansu niderlandzkiego - manieryzmu, często określanego jako renesans gdański.

Pomost cumowniczy z przyczółkiem. Żelbetowy pomost stały o dł. 26 m. Pokład pomostu drewniany. Pomost pływający o dł. 36 m. Szerokość drewnianego pokładu 2,40m.

Podobno król Jan Sobieski osobiście sadził niektóre drzewa kiedy właścicielką wsi była jego siostra Katarzyna. Warto zobaczyć zamek i ową aleję zachowaną w czterorzędowym układzie łączącą Rzucewo z pobliskim Osłoninem, w swoich podróżach nad morze.

Grobowiec możnego, szeroko rozgałęzionego, ziemiańsko-junkierskiego rodu o bogatej historii. Ród ten posiadał wiele posiadłości ziemskich między innymi na Pomorzu. Właściciele pałacu w Rzucewie i Sławotówku.

Wzrost intensywności żeglugi w drugiej połowie XIX wieku skutkował częstymi pomyłkami nawigacyjnymi statków przepływających nocą koło Rozewia w drodze do Zatoki Gdańskiej. Statki myliły Rozewie z Helem, co często kończyło się ich wejściem na mielizny między Chałupami a Jastarnią. To stało się przyczyną budowy drugiej latarni (dziś nieczynnej), aby zdublować światła latarni na Rozewiu i ułatwić odróżnienie ich charakterystyki od sąsiednich latarni, m.in. w Czołpinie i na Helu. Druga latarnia na Rozewiu działała od 1875 roku do 1910 roku. Do około 1990 roku wieża nieczynnej latarni była używana jako wieża obserwacyjna i miejsce lokalizacji anteny radaru strażnicy WOP.

Ratusz zlokalizowany jest na rynku (plac Jakuba Wejhera) i stanowi wizytówkę architektoniczną Wejherowa. Pierwszy ratusz wzniesiono w 1650 roku, w roku otrzymania przez Wejherowo praw miejskich. W chwili obecnej oczy mieszkańcow i turystow cieszy bryła z 1908 roku. Obecnie w Ratuszu swą siedzibę ma Urząd Miejski w Wejherowie. Fasadę pietrowego budynku rozbudowują skrajne ryzality, między które wstawiono dwubiegunowe schody zewnętrzne a wyżej galeryjkę. Centralnie nad fasadą wznosi się wielka owalna glorieta z hełmem dzwonnym, w ktorej wisi ratuszowy dzwon odlany w 1649 roku i ufundowany przez samego Jakuba Wejhera, o 12,15 i 18 z ratusza rozlega się hymn Kaszubów. Budynek posiada dwa wewnętrzne dziedzińce spacerniaki, jako że z początku też pełnił też funkcje więzienia magistrackiego. Na szczególną uwagę zasługuje sala narad, na ścianach ktorej znajduje się mapa przestrzenna Judyckiego z 1660 roku wykonana techniką sgrafitto, a także obrady XVII wiecznej rady miasta. Niebywałą atrakcją w izbie pamiątkowej są makiety zabytkowego centrum miasta i Kalwarii Wejherowskiej a także pamątki związane z historią miasta i Kulturą Kaszubską. Warto również zobaczyć jedną z dwóch zachowanych w piwnicy cel więziennych. Ratuszowe wnętrza dostępne są do zwiedzania w czasie pracy magistratu od poniedziałku do piątku, latem również w soboty i niedzielę.

To pierwszy kościół ufundowany prze jakuba Wejhera w latach 1643-1644. Pierwotna budowla pomimo przebudowy w XVII wieku w znacznej mierze zachowała swoj barokowy charakter. We wnętrzu świątyni warto zwrocic uwagę na późnobarokowe ołtarze, rokokową ambonę, chrzcielnice oraz kuty żyrandol z orłem polskim XVIII wiek oraz bogate witraże przedstawiające sceny z życia Chrystusa. Kolegiata pełni często rolę sali koncertowej (koncerty religijno-kulturalne).Kościół jest nie orientowany, układu północ południe, jednonawowy. Kruchtę nakrywa łamany hełm, barokowy korpus skromnego detalu wieńczy nad fasadą czworoboczna wieża z helmem dzwonnym i latarnią, a wysoki transept wyróźniają stylowe ozdobne szczyty.Kolegiata cały czas służyła katolikom, a jej proboszczowie długie lata opiekowali się kalwarią. Po zachodniej stronie kolegiaty ciągnie się kilkudziesięciometrowy odcinek muru cmentarnego z połowy XVII wieku poznaczony płytkimi, zamkniętymi arkadami.