Pomnik, stworzony według projektu wybitnego polskiego rzeźbiarza Gustawa Żemły, który był docentem na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, został odsłonięty w 1979 roku. Jego wysokość sięga imponujących 30 metrów. Składa się on z gniazda granitowych głazów, które zostały odpowiednio stylizowane rzeźbiarsko. Z tego gniazda wystrzeliwują ku górze potężne metalowe słupy, mocno osadzone i profilowane. Na szczycie tych słupów znajdują się ogromne Polskie Orły, wykonane z brązu, które uniosły się ku niebu.

Baza lodołamaczy używanych do kruszenia lodów na odcinku Wisły Przekop od Przegaliny do ujścia w Świbnie.

Bramę znaną jako Żuraw Gdański wzniesiono w latach 1442-1444 na miejscu wcześniejszej, prawdopodobnie całkowicie drewnianej bramy z XIV wieku. Konstrukcja składa się z dwóch potężnych baszt i drewnianego mechanizmu dźwigowego. Był to jeden z największych dźwigów portowych średniowiecznej Europy, pełniący funkcję przeładunkową piwa, balastu statków oraz stawiania masztów. Średniowieczne urządzenie mogło podnosić 4-tonowe ciężary na wysokość 11 metrów. Mechanizm dźwigu napędzany był dwiema parami kół deptakowych, a we wnętrzach kół pracowali robotnicy portowi. Żuraw przeszedł na emeryturę w okresie międzywojennym, wykorzystywany do podnoszenia małych jednostek podczas remontów śrub napędowych. W czasie wojny ucierpiał znacznie, a wszystkie drewniane elementy uległy zniszczeniu, pozostawiając jedynie szczątki najgrubszych murów. Odbudowany został w 1956 roku, na podstawie wzoru z początku XVII wieku. Obecnie pełni funkcję siedziby Centralnego Muzeum Morskiego. W jego wnętrzu znajduje się ekspozycja przedstawiająca życie mieszkańców Gdańska w XVII-wiecznym mieście portowym. Zwiedzający mogą zobaczyć kantor kupiecki, typowe wnętrza domów mieszczan, warsztaty rzemieślnicze, sposoby magazynowania i transportu towarów, a przede wszystkim same mechanizmy dźwigu. Całość uzupełniają makiety i modele, obrazujące zasady funkcjonowania portu.

Wzniesiona w latach 1600–1605 Wielka Zbrojownia w Gdańsku, usytuowana w zachodnim ciągu średniowiecznych murów Głównego Miasta, jest jednym z najwybitniejszych przykładów niderlandzkiego manieryzmu oraz największym arsenałem tego typu w Europie. Projekt tej okazałej budowli, autorstwa miejskiego architekta Antoniego van Obbergena i Hansa Vredemana de Vries, miał na celu ukazanie potęgi Gdańska, a rzeźbiarskie detale Willema van der Meera Młodszego i Abrahama van den Blocke nadawały jej wyjątkowy prestiż. Fasada, wykonana z czerwonej cegły z jasnym piaskowcem, zdobiona złoconymi ornamentami, jest pokryta wyobrażeniami eksplodujących granatów oraz figurami rycerzy – symbolami gotowości obronnej miasta. Ośmioboczne wieże z hełmami wieńczącymi spiralne schody, posąg Minerwy – rzymskiej bogini mądrości – oraz dwa monumentalne portale wejściowe z kartuszami herbowymi podtrzymywanymi przez lwy, tworzą imponującą fasadę. Obok portali znajdują się dziewiętnastowieczne moździerze z Góry Gradowej, które przypominają o historycznej roli budowli. Wnętrze zbrojowni, o powierzchni blisko 2000 m², wsparte na 15 granitowych kolumnach, stanowiło niegdyś magazyn broni i amunicji. Broń była prezentowana na ruchomych manekinach, co przyciągało licznych odwiedzających. W marcu 1919 roku w przyziemiu budynku otwarto restaurację „Zeughaus-Automat” GmbH z automatami do sprzedaży gotowych posiłków. Po przejęciu przez władze Gdańska, w 1923 roku uruchomiono tu pasaż handlowy – Zeughauspassage – z salonami porcelany Rosenthala, sklepami bursztynowymi, księgarnią, a także perfumerią i sklepem filatelistycznym. Pasaż ten stał się jednym z najważniejszych punktów handlowych, oferując jedenaście sklepów jeszcze w 1939 roku. Wielka Zbrojownia przeszła liczne renowacje, szczególnie w 1699, 1768, 1887 i 1911 roku. Po zniszczeniach wojennych w 1945 roku, gdy wnętrze zostało wypalone, a szczyty i wieże zniszczone, budynek został starannie odbudowany. Od 1954 roku jest siedzibą Akademii Sztuk Pięknych, a jej wnętrza pełnią funkcje edukacyjne i artystyczne, symbolizując nie tylko militarną historię, lecz także bogate dziedzictwo kulturowe Gdańska.

Ten pałacyk z XVII wieku, jest jedną z podmiejskich rezydencji rodziny Uphagenów w Gdańsku. Na portalem w stylu klasycystycznym umieszczone są płaskorzeźby z motywami roślinnymi.

Galeria znajduje się w historycznym budynku dawnej łaźni miejskiej, który zaskakuje swoim niecodziennym kształtem, przypominającym piec kąpielowy. Od 1989 roku obiekt ten pełni funkcję Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia. Jego głównym celem jest prezentacja i szerzenie powszechnych wartości sztuki współczesnej, będącej integralną częścią światowego dziedzictwa kultury. Poprzez eksponowanie najnowszych tendencji w sztuce, reagowanie na obecne zjawiska kulturalno-cywilizacyjne oraz prowadzenie edukacji w tym kontekście, galeria angażuje się w organizację wystaw, artystyczne wymiany, innowacyjne programy edukacyjne, konferencje naukowe, wykłady, koncerty i pokazy filmowe.

Pierwszy statek, rudo-węglowiec, zbudowany i zwodowany po drugiej wojnie światowej w Stoczni Gdańskiej. Do 30 grudnia 1980 roku „Sołdek” odbył 1478 rejsów morskich, przewiózł ponad 3,5 miliona ton towarów zawijając do ponad 60 portów. Od roku 1985, kiedy to został statkiem muzeum.

Manierystyczna kamienica zbudowana w VXII wieku, jeden z nielicznych zachowanych zabytków Starego Miasta. Ciekawostką jest, że jedyne wejście znajduje się od strony dziedzińca Ratusza Staromiejskiego. W XVII wieku została zakupiona przez konwent cystersów z Pelplina jako stała rezydencja dla przybywających do Gdańska przełożonych klasztoru.

Wielki Młyn został wzniesiony przez Krzyżaków w 1350 roku na sztucznie powstałej wyspie zwanej Tarczą, uważany jest za największy średniowieczny zakład przemysłowy powstały na ziemiach polskich. Potężne koła młyńskie, po sześc na jedną ścianę, napędzane były wodami Kanału Raduni. Dla uzyskania większego spadku wody, kanał poprowadzono z okolic Pruszcza Gdańskiego, budowa trwała 20 lat. Pod spadzistym dachem mieścił się sześciokondygnacyjny magazyn zbożowy, a od frontu dobudowany był wielki piec zbożowy. W 1391 roku faktoria częściowo spłonęła. W lutym 1454 roku, gdańszczanie opanowują młyn, co oznacza przyjęcie zwierzchnictwa króla polskiego i zapoczątkowuje wojnę przeciwko Krzyżakom. W przywileju wydanym w Elblągu, król Polski Kazimierz Jagiellończyk w roku 1454 przekazał młyn gdańszczanom. Młyn funkcjonował do 1945 roku, choć mechanizmy zmodernizowano w latach międzywojennych. Na drugiej kondygnacji znajduje się Oceanarium Podwodny Świat z ciekawą ekspozycją ryb egzotycznych i innych organizmów morskich.

Kościół św. Katarzyny jest najstarszym kościołem parafialnym na Starym Mieście i jednym z najstarszych w Gdańsku. Powstał w latach 1227–1239, fundatorami byli książęta Pomorza Gdańskiego, rozbudowany został w XIV w. Jednak wiele wskazuje na to że znajdowała się w tym miejscu znacznie starsza świątynia, badania archeologiczne wskazują na istnienie preromańskiej świątyni i cmentarza z początków XI wieku. Niektórych zmarłych chowano tu w pniach drzew, co jest łączone z kulturą prapolską, podobne groby znaleziono w gdańskiej dzielnicy Zamczysko. Patronką kościoła jest święta Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu, nazywana też od około 1226 roku patronką Gdańska. W kościele swoje kaplice i ołtarze mieli kupcy, rzemieślnicy, rybacy, a także znajduję się tutaj płyta nagrobna Jana Heweliusza. Od roku 1555 do 1945 zawiadywali kościołem luteranie. Najcenniejsze zabytki przetrwały wojnę, sam kościół został zbombardowany, jego odbudowa trwa do dziś.

Na cmentarzu w Darłowie znajduje się kościół św. Gertrudy, który prawdopodobnie powstał w połowie XV wieku. Budowla jest zbudowana na kamiennym fundamencie na planie dwunastoboku, murowana, otynkowana i wzmocniona uskokowymi skarpami. Posiada wysoki dach kryty gontem, zakończony sześcioboczną wieżyczką z iglicą, krzyżem i kurkiem. Święta Gertruda była w średniowieczu uznawana za patronkę rybaków, żeglarzy, pielgrzymów, podróżników, a nawet żebraków, dlatego pod jej wezwaniem często fundowano kaplice i kościoły w miastach nadbrzeżnych i portowych, w tym także w Darłowie.Dokładna data budowy kaplicy św. Gertrudy pozostaje nieznana i budzi wiele kontrowersji. Niektórzy badacze twierdzą, że została wzniesiona w drugiej połowie XIV wieku, podczas gdy inni uważają, że miało to miejsce w drugiej połowie XV wieku. Większość z nich skłania się jednak ku datacji na rok 1457. Jeśli to prawda, to mogła zostać ufundowana przez księcia Eryka I, byłego władcę trzech koron, który w maju 1449 roku powrócił na Pomorze w wieku prawie siedemdziesięciu lat. Jego burzliwe życie, spędzone w dużej mierze na morzu, mogło uzasadniać wybór św. Gertrudy na patronkę kaplicy. Być może zamierzał uczynić z niej kaplicę grobową, gdyż zmarł dwa lata później. Ostatecznie nie został jednak pochowany w krypcie pod kaplicą, lecz w grobowcu w podziemiach darłowskiego kościoła parafialnego, gdzie w 1724 roku, po przeszło dwóch i pół wieku, odkryto jego trumnę.Pierwsza wzmianka o kaplicy pochodzi z 1497 roku. Jest ona również wspomniana w opisie wizytacji księcia zachodniopomorskiego Barnima XI z 1539 roku. Jej wizerunek widnieje na obrzeżu słynnej mapy Lubinusa z 1618 roku, co świadczy o jej ówczesnym znaczeniu.

Kościół z XV wieku został wzniesiony w formie hali, utrzymanej w stylu gotyckim, z wysoką wieżą. Jego projekt został zainspirowany Kolegiatą Mariacką. W nawie głównej zastosowano sklepienie gwiaździste, natomiast nawy boczne posiadają sklepienie krzyżowe. W XVII wieku, w wyniku gwałtownych wichur, wieża uległa zniszczeniu. Po odbudowie kościół zyskał dwuspadowy dach. Obecnie wieża jest zwieńczona stożkowym hełmem, który został dodany w 1892 roku. Wieża o imponującej wysokości prawie 99 metrów zajmuje miejsce wśród najwyższych obiektów na Pomorzu Zachodnim.W 1946 roku przeprowadzono prace, które polegały na przebiciu ściany wieży od strony zachodniej, tworząc nowe główne wejście. Ciekawostką są również znajdujące się w kościele późnogotycki poliptyk świętojański z XV wieku oraz organy z roku 1731.