Akwarium Gdyńskie (w latach 1971-2003 Muzeum Oceanograficzne i Akwarium Morskie Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni), które posiada status ogrodu zoologicznego zostało otwarte 21 czerwca 1971, choć próby jego utworzenia były podejmowane w latach 20. i 30. XX wieku. W Akwarium Gdyńskim prezentowane są wystawy muzealne dotyczące oceanografii oraz bogaty zbiór żywych okazów fauny i flory z mórz wszystkich stref klimatycznych. W Akwarium Gdyńskim rozwijana jest również działalność edukacyjna. W roku 2005 powstała nowa sala kinowo - konferencyjna oraz sale do prowadzenia zajęć laboratoryjnych. W 2007 roku oddano do użytku salę w której można włożyć ręce do akwarium i pogłaskać rybę. W Akwarium znajduje się około 1500 organizmów żywych z całego świata, w tym 250 gatunków zwierząt – ryb, płazów, gadów i bezkręgowców.

Budynek postał w latach 1927-1929 i znajduje się przy jednym z najważniejszych skrzyżowań Gdyni.Utrzymany jest w stylu modernistycznego neoklasycyzmu. Nawiązuje swoją bryłą do historycznych budowli pałacowych. 11 lipca 1984 roku został wpisany do Rejestru Zabytków.

Kościół p.w. Michała Archanioła w Tuchomiu zbudowany został w latach 1905-1906. Kościół murowany z cegły, na fundamentach kamiennych, otynkowany, dach kryty dachówką ceramiczną. Kościół posiada neobarokową wieżę krytą blachą miedzianą. Wyposażenie: ołtarze współczesne, droga krzyżowa z czasów budowy kościoła, organy, empora, chrzcielnica, konfesjonały, dwa dzwony. Kościół wraz z otoczeniem w dniu 19 marca 1960 roku został wpisany do rejestru zabytków.

Gotycka warownia posiadająca trzy okrągłe baszty (Młyńską, Różaną i Polną) oraz czworoboczną wieżą Prochową (zniszczona w czasie wojen szwedzkich i odbudowaną dopiero w okresie międzywojennym) została zbudowana w latach 1398-1405. Zamek w okresie swej świetności pełnił rolę strażnicy granicznej, siedziby administracji krzyżackiej oraz zajazdu dla rycerstwa zachodnioeuropejskiego podążającego do stolicy państwa krzyżackiego - Malborka. Główny i najstarszy gotycki budynek, tzw. Dom Zakonny (obecnie muzeum) znajduje się w północno-zachodniej części zamku. W latach 1560-1570 książęta pomorscy przeprowadzili gruntowną przebudowę bytowskiej warowni.W 1656 roku zamek został całkowicie zniszczony przez wojsko szwedzkie. Po przebudowie pełnił funkcję letniej rezydencji książąt zachodniopomorskich -Gryfitów. W latach 30. XX w. niemieckie władze państwowe przeznaczyły zamek na ośrodek szkoleniowy i schronisko dla młodzieży. Pierwotnie zamek w Bytowie wzniesiony został w stylu gotyckim. Obecnie, z wyjątkiem dużych fragmentów murów zewnętrznych, większość obiektów pochodzi z przebudowy XVI-wiecznej lub zostało zrekonstruowanych już w XX w. obecnie mają swoją siedzibę Bytowskie Centrum Kultury, Muzeum Zachodnio-Kaszubskie, bractwa rycerskie, biblioteki: miejska i pedagogiczna oraz hotel. Zamek należy do utworzonego na Pomorzu „Szlaku Zamków Gotyckich”.

Brama zwana Zieloną zamyka Długi Targ i została wzniesiona jako rezydencja królów polskich. Jej budowę rozpoczęto w latach 1564-1568, zastępując wcześniejszą gotycką Bramę Kogi. Została wzniesiona przez Regniera z Amsterdamu oraz Hansa Kramera z Drezna. Forma budynku, będąca pierwszą tego rodzaju w Gdańsku, czerpie inspirację z północnego manieryzmu. Ten styl nadawał miastu unikalny charakter architektoniczny na kolejne lata. Ciekawostką jest, że podczas budowy bramy użyto nietypowych dla gdańskiego budownictwa cegieł o mniejszych rozmiarach, określanych jako "holenderskie" z uwagi na fakt, że zostały sprowadzone jako balast w ładowniach statków z Amsterdamu. Mimo swojego pierwotnego przeznaczenia, Brama Zielona nigdy nie pełniła roli rezydencji dla polskich monarchów. Jedynie na chwilę zatrzymała się tu Maria Ludwika Gonzaga, żona Władysława IV, oraz później Jan Kazimierz. W kolejnych latach pełniła różne funkcje – początkowo siedziba Gdańskiego Towarzystwa Przyrodniczego, które później przeniesiono do Domu Przyrodników. Brama początkowo posiadała trzy przejścia, z czwartym dodanym w XIX wieku. Nad pierwotnymi przejściami umieszczono herby Polski, Prus Królewskich i Gdańska. Nad przejściem dodanym w 1868 roku znajduje się herb Pruski. Obecnie pałac pełni rolę jednego z oddziałów Muzeum Narodowego w Gdańsku.

Została ufundowana w XVII wieku przez rajców gdańskich. Projekt figury Neptuna zaprojektował Abraham van den Blocke, najwybitniejszy architekt Gdańska z tamtego okresu. Jej obecny wygląd pochodzi z czasów przebudowy i odnowienia w XVIII wieku. Posąg Neptuna został odlany w 1615 roku. Manierystyczna w swym wyglądzie figura boga mórz jest zbudowana w oparciu o łamaną linię, przeznaczona do oglądania ze wszystkich stron. Głowa Neptuna przypomina głowę z posągu konnego Marka Aureliusza, zaś tors jest nawiązaniem do Torsu Belwederskiego. Powyższe analogie świadczą o tym, że fontanna jest jednym z nielicznych przykładów obecności rzeźby antycznej w architekturze Gdańska. Na wspaniałej kracie pochodzącej z 1634 roku, odnowionej około połowy XVIII wieku, miasto umieściło wykute z żelaza i złocone polskie orły. Orły te usunięto w okresie międzywojennym. W czasie II wojny światowej fontannę rozmontowano i przechowano poszczególne jej części. Znaleziono je wszystkie z wyjątkiem trzonu pod czaszę. W 1954 roku zakończono montaż fontanny i uruchomiono ją w dniu 22 lipca. Stanowi ona jeden z najpiękniejszych akcentów plastycznych Królewskiej Drogi. W kwietniu 1988 roku, podczas dorocznej konserwacji, na polecenie władz Gdańska, zakryto posągowi przyrodzenie listkiem.

Początki Dworów Artusa sięgają średniowiecza. Nazwa pochodzi od legendarnego wodza Celtów, króla Artura. Dla ludzi tamtych czasów Artur był wzorem cnót rycerskich, a Okrągły Stół, przy którym zasiadał ze swoimi dzielnymi rycerzami, symbolizował równość i partnerstwo.Nazwa budynku "curia regis Artus," czyli "królewski dwór Artusa," wzniesionego w Gdańsku w latach 1348-1350, pojawiła się po raz pierwszy w 1357 roku. Dokument z 1358 roku określa go jako "curia sancti Georgi," czyli "dwór św. Jerzego," i wymienia inne podobne dwory nadbałtyckie, znajdujące się w Toruniu, Chełmnie, Elblągu, Braniewie, Królewcu, Rewalu, Rydze oraz Stralsundzie. Obecny, okazały pałac mieszczański został wzniesiony w latach 1477-1481 na miejscu pierwotnego, który spłonął. Pałac był siedzibą kilku bractw, które gromadziły elitę Gdańska – przedstawicieli patrycjatu i bogatego mieszczaństwa. Dla rzemieślników, kramarzy i osób trudniących się pracą najemną wstęp był surowo zakazany. Wieczorami spotykali się tu bogaci kupcy i goście zagraniczni, płacąc z góry za spożywane trunki. Biesiady urozmaicano występami muzyków, śpiewaków, linoskoczków i kuglarzy.Pierwotna gotycka fasada budynku została przebudowana po raz pierwszy w 1552 roku w stylu renesansu włoskiego. Ówczesny wygląd fasady można zobaczyć na obrazie "Apoteoza handlu gdańskiego" Izaaka van den Blocke, znajdującym się w Ratuszu Głównego Miasta. Obecna fasada Dworu Artusa, wykonana przez Abrahama van den Blocke w 1617 roku, przedstawia wykutych w kamieniu starożytnych bohaterów: Scypiona Afrykańskiego, Temistoklesa, Kamillusa i Judę Machabeusza. Wyżej znajdują się alegoryczne rzeźby Sprawiedliwości i Siły, a szczyt wieńczy rzeźba bogini Fortuny. Na portalu gdańszczanie umieścili w złotych medalionach popiersia króla Polski Zygmunta III oraz jego syna, królewicza Władysława IV. Północna część fasady pałacu zachowała swój gotycki charakter.

Patrząc na rozwój urządzeń obronnych Gdańska od XIV-XV wieku, to znaczy gdy Gdańsk dzięki swojemu znaczeniu handlowemu zaczął stawać się jednym z najważniejszych ogniw życia gospodarczego, a tym samym i politycznego Polski kluczowym znaczeniem było wybudowanie twierdzy w Wisłoujściu. Stały wzrost znaczenia tego punktu dla całego systemu obronnego Gdańska datuje się od momentu jego powstania, który odnieść należy co najmniej do drugiej połowy XIV wieku, kiedy to w miejscu gdzie wznosi się do dziś zachowany potężny zespół obronny, zainstalowano drewniany blokhauz strzegący ujścia Wisły do Morza Bałtyckiego. Odtąd tez znaczenie tego zespołu będzie kształtowało się w aspekcie trzech podstawowych funkcji. Funkcja pierwsza to osłona miasta przed działaniami skierowanymi przeciw niemu od strony morza, a więc przed artyleryjskimi i desantowymi operacjami flot wojennych działających w Zatoce Gdańskiej. Pod tym względem Wisłoujście odegrało szczególną rolę w okresie wojen szwedzkich i napoleońskich. Dzięki Wisłoujściu Gdańsk nie został nigdy zaskoczony od strony morza. Druga funkcja było zabezpieczenie połączeń ze światem zewnętrznym. Rola Wisłoujścia wzrastała pod tym względem w miarę rozwoju znaczenia gospodarczego Gdańska jako głównego portu Rzeczypospolitej. Pełna, skuteczna blokada miasta była niemożliwa bez opanowania ujścia Wisły. Funkcja trzecia polegała na stworzeniu z tak zwana "Głową Gdańska", zamkiem w Grabinach i umocnieniami w Kiezmarku szerokiego przedpola, utrudniającego wrogowi bezpośredniego atakowania miasta i zmuszającego go do rozpraszania sił w wielu kierunkach. Przydatność całego systemu pod tym względem wykazały zwłaszcza wojna Gdańska ze Stefanem Batorym i wojny szwedzkie. Dzięki walorom militarnym umocnienia Wisłoujścia były stale rozbudowywane i unowocześniane. W roku 1562 w miejsce starego, drewnianego blokhauzu wzniesiono trój kondygnacyjny wieniec fortyfikacyjny, uzupełniony następnie dodatkowymi kazamatami, blokhauzami i palisadą. Następny etap rozbudowy przypadł na przełom XVI i XVII wieku. Wzniesiono wówczas czterobastionowy fort według wzorów szkoły nowo włoskiej. Następny krok w kierunku rozbudowy i unowocześnienia twierdzy uczyniono w latach 1624-1626, kiesy to usypano szaniec ziemny osłaniający murowane skarpy. Pozostawało to w ścisłym związku z rozwojem artylerii, dla której mury nie osłonięte gruba warstwą ziemi przestawały być wystarczająca przeszkodą. Po raz pierwszy twierdza wpłynęła decydująco na przebieg działań wojennych podczas wojny między Gdańskiem a Polską w roku 1577. W roli jaką Wisłoujście odegrało w 1577 roku wystąpiło ono jeszcze parokrotnie w dziejach Polski. Tak więc było w czasie wojen szwedzkich i w okresie upadku państwa polskiego w XVIII wieku, gdy w roku 1734 Gdańsk okazał się jedynym na obszarze państwa kompleksem społeczno - politycznym zdolnym do stawiania oporu państwom zaborczym. Wówczas Wisłoujście stało się, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, podstawą działań dla desantów francuskich idących z pomocą oblężonemu w Gdańsku przez Rosjan królowi Stanisławowi Leszczyńskiemu. W latach 1806-1807 Gdańsk wraz z Wisłoujściem nie służą  już polskiej sprawie. Wisłoujście staje się podstawą wyjściową dla rosyjsko - pruskich prób przyjścia z odsieczą miastu oblężonemu przez francusko - polskie siły marszałka Lefebvre. Wisłoujście i ciąg fortyfikacji sięgający Holmu stały się głównym przedmiotem zaciekłych walk - ataków polsko-francuskich i obrony pruskiej, gdyż utrzymanie lub zdobycie tego ciągu miało zadecydować o losach miasta zależnego od pomocy z zewnątrz. 15 maja wychodzi z Wisłoujścia w kierunku południowym wielkie natarcie prusko-rosyjskie, odparte przez siły polsko-francuskie. Twierdza Wisłoujście odegrała też poważną rolę w 1813 roku w czasie oblężenia zamkniętej w mieście przez wojska rosyjskie załogi polsko-francuskiej dowodzonej przez generała Rappa. Tym razem rola twierdzy polegała na tym, ażeby nie dopuścić do wykorzystania przez oblegających ogromnych możliwości jakie dawała im zdecydowana przewaga na morzu. Twierdza w Wisłoujściu należy więc do tych miejsc i obiektów w Gdańsku, które należy obejrzeć, ale które do często oglądanych niestety nie należą. W XIX wieku Twierdza odgrywała rolę więzienia, a w okresie międzywojennym mieścił się tam klub żeglarski. W 1974 zespół Twierdzy Wisłoujście został oddziałem Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Jako jedna z dwóch (obok twierdzy w Bałtijsku) twierdz morskich na południowym wybrzeżu Morza Bałtyckiego i ze względu na swą historyczną wartość trafiła na listę World Monuments Watch stu najbardziej zagrożonych zabytków na świecie. Twierdza Wisłoujście jest nie tylko bezcennym zabytkiem architektury fortyfikacyjnej, ale również jednym z kilku największych w województwie pomorskim zimowisk nietoperzy.

Pochodzący z II połowy XVIII wieku budynek jest jednym z najcenniejszych zabytków Sopotu. Powstał w czasach przedrozbiorowych, kiedy Sopot stanowił własność polskich, magnackich rodów. Położony jest nad zadrzewioną krawędzią skarpy sopockiej - malowniczego urwiska oddzielającego Sopot górny od dolnego. jest to parterowy, murowany budynek o podstawie prostokąta z dwoma alkierzami dostawionymi do krótszych boków, przykryty czterospadowym dachem ceramicznym, wyłożonym dachówką holenderską. Zachowały się w nim dwa cylindryczne piece kaflowe, dwuskrzydłowe drzwi, stiukowe dekoracje i pochodzące z XIX wieku meble. Od 1974 roku dworek jest własnością Towarzystwa Przyjaciół Sopotu. W jednej z czterech sal wystawowych urządzono stała ekspozycję poświęconą historii Sopotu. W każdy czwartek o godzinie 18.00 w dworku odbywają się koncerty muzyki kameralnej. Występuje w nich wielu znanych profesorów i absolwentów akademii muzycznych z Gdańska, Krakowa, Łodzi, Warszawy, Bydgoszczy, a także świetni muzycy z zagranicy. Wstęp wolny.

Dom mieszkalny z 1900 roku, przykryty ceramicznym, dwuspadowym dachem, zdobią od frontu dwa symetrycznie rozmieszczone szczyty o wystroju neorenesansowym. W centralnej części głównej fasady umieszczono na pietrach obszerne balkony z kutymi balustradami.

Zabytkową atrakcją i wizytówką Koszwał jest dom podcieniowy z 1792 roku. Jest to najlepiej znany obiekt zabytkowy na terenie gminy. Ozdobą domu są przede wszystkim trzy bogate szkieletowe szczyty wypełnione małą cegłą, tzw. holenderką. Jego podcień wsparty jest na siedmiu słupach. Do sieni prowadzą barokowe drzwi. Układ wnętrza, z niewielkimi zmianami, jest pierwotny. Dodatkowym elementem dekoracyjnym są dwa potężne kasztanowce rosnące po obu stronach podcienia.

Dom podcieniowy zbudowany został w 1731 roku. Podcień został podparty na ośmiu słupach podpierających piętro z ozdobną elewacją o konstrukcji szkieletowej, co nadaje mu charakterystyczne cechy budynków należących do osadników olęderskich. Ilość słupów w podcieniu mogła wynosić od czterech do nawet dziewięciu sztuk, co świadczyło o zamożności właściciela, a dokładnie o powierzchni posiadanej ziemi licznej we włókach. Wewnątrz nad drzwiami do sieni wyryto inicjały właścicieli oraz rok budowy. W sieni można zobaczyć ozdobną, drewnianą galerię, która prowadzi do pomieszczeń na piętrze. Na początku XIX wieku drewniane ściany domu zostały zastąpione murowanymi, wypełnionymi drobną cegiełką (tzw. holenderką), i otynkowano. Odnowiony zabytek wpisuje się w ciąg działań służących ożywieniu Szlaku Mennonitów, biegnącego z Gdańska przez Żuławy Gdańskie.

Drewniany dom mieszkalny z XIX wieku znajdujący się przy ulicy Gdańskiej 27, wyróżniający się charakterystyczną fasadą. Budynek wznosi się na wysokim fundamencie z kamienia i cegły, a jego szczyty są ozdobione pionowymi deskami. Całość zdobią rzeźbione drzwi, obramowania okienne oraz ozdobny gzyms.

Schron "Sokół" umieszczony został nad zatoką Pucką i zabezpieczał pozycję od strony plaży. Jest to prawoskrzydłowy ciężki schron bojowy zbudowany w wydmie od strony Zatoki Puckiej. Był obsługiwany przez załogę liczącą około 12 żołnierzy. która miała za zadanie obronę plaży i terenów nad zatoką. We wnętrzu znajduje się 10 pomieszczeń, a główne uzbrojenie stanowiły 2 ciężkie karabiny maszynowe. Żelbetowe ściany mają grubość dochodzącą do 2,25 m.