Hala targowa, wzniesiona w latach 1935-1938 według projektu Reychmana i Mullera, stanowi kompleks składający się z hali warzywno-owocowej, hali mięsnej i hali rybnej. Niekwestionowanym elementem charakterystycznym tego zespołu jest hala o konstrukcji łukowej, składająca się z dziewięciu imponujących dźwigarów o wysokości 18 metrów i rozpiętości 35 metrów.

Kamienna Góra, wznosząca się na 52 metry nad poziom morza stanowi wspaniały punkt obserwacyjny i widokowy. Od tego miejsca powinna zaczynać się każda wycieczka, również tu się kończyć. W dzień widnokrąg jest bardzo szeroki, a wieczorem tysiące świateł miasta i portu wywierają niezapomniane wrażenie. Widok istotnie jest imponujący. Na prawo jak okiem sięgnąć morze. Przy dobrej widoczności widać półwysep Hel z jego latarnią morską i domkami osady oddalone od tego miejsca o 20 kilometrów. Na wprost to jest na północ wznosi się Kępa Oksywska, a przed nią w dolinie port w całej swej okazałości. Na lewo rozciąga się w dal szeroka dolina - według oceny niektórych prawdopodobnie pradolina Wisły, oraz pasmo wzgórz sięgające daleko na północ i południe. W tył za nami - kamienna góra, a dalej na południe Kępa Redłowska. Cały port i większa cześć Gdyni usytuowała się w dolinie między morzem a wzgórzami. Niektóre dzielnice miasta wspięły się na wzgórza. Sięgając do historii, na podstawie licznych wykopalisk - grobów żarowych i skrzynkowych - stwierdzono osadnictwo na tym terenie sięgające od 2 do 3 tysięcy lat wstecz. Tędy przechodził szlak bursztynowy na co wskazują wyroby z bursztynu znalezione w grobach, skorupki naczyń, ozdoby i monety.

Schron bojowy dla broni maszynowej i armaty przeciwpancernej na głównej pozycji Ośrodka Oporu Jastarnia był solidną konstrukcją obronną. Prace budowlane rozpoczęto 15 maja 1939 roku, a pierwotnie planowano zakończenie ich 15 września 1939 roku. Jednakże, z powodu wybuchu II wojny światowej, prace wykończeniowe trwały aż do kapitulacji Rejonu Umocnionego Hel.Ze względu na trudności w zamaskowaniu wynikające z położenia, schron został wzmocniony ścianami zewnętrznymi o grubości 125-330 cm. Dodatkowo, w ścianach zastosowano pancerze o grubości 25 mm, co znacznie zwiększyło jego odporność. Uzbrojenie schronu obejmowało dwa ciężkie karabiny maszynowe. Jeden z nich umieszczono w pancernej kopule, umożliwiając prowadzenie ognia w sektorze czołowym, zwalczając cele na plaży i wydmach. Trzy strzelnice umożliwiały skuteczne wykorzystanie uzbrojenia. Drugi ciężki karabin maszynowy był przeznaczony do prowadzenia ognia w kierunku morza. Pomimo planów wyposażenia obiektu w kopułę pancerną z armatą przeciwpancerną kal. 37 mm, nie udało się jej dostarczyć na Hel przed wybuchem wojny.

Budynek zaprojektowany według flamandzkiego architekta Antoniego van Obergena, przybyłego do Gdańska w 1586 roku, w stylu manieryzmu niderlandzkiego. Jeden z najcenniejszych zabytków Gdańska, charakterystyczna sylwetka budynku stanowi istotny akcent w krajobrazie Starego Miasta. Najcenniejszym dziełem sztuki rzeźbiarskiej jest portal główny, wkomponowany w fasadę, w całości autentyczny. Na łuku portalu znajduje się w osi orzeł polski z herbem Wazów na piersi, flankowany herbem Gdańska i herbem Prus Królewskich.

Najważniejsza brama wjazdowa do Gdańska pierwotnie znajdowała się pomiędzy nowożytnymi fortyfikacjami miasta, które zostały zaprojektowane przez Hansa Kramera i wzniesione w latach 1571–1576. To przez tę bramę polscy królowie zawsze wjeżdżali do Gdańska. Budowę bramy ukończono ostatecznie w 1588 roku, a więc pierwszym polskim królem, który ją ujrzał, był August III Waza.Projektantem bramy, w duchu stylu renesansu, był Wilhelm van den Blocke i to on nadał jej piękną kamienną dekoracje. Masywna forma budowli inspirowana była bramami miejskimi Antwerpii, które wzorowane były na włoskich konstrukcjach. W zasadniczej części bramy trzy wloty, główny największy przeznaczony dla ruchu kołowego i po bokach dwa mniejsze przeznaczone dla ruchu pieszego. Wjazd i wejścia flankowane są podwójnym pilastrem z kapitelem toskańskim. Cała kondygnacja ozdobiona rustyką z głęboko ciosanym ornamentem roślinnym. Bardzo ciekawym elementem jest górna część budowli, czyli attyka, można powiedzieć że nieproporcjonalnie wysoka. Istnieje konstrukcyjne uzasadnienie takiego rozwiązania, w tej części budowli chowała się brona czyli krata broniąca wjazdu do miasta. Głównym zdobieniem attyki, jest tak zwana triada herbowa, nad głównym wjazdem herb Rzeczypospolitej podtrzymywany przez dwa anioły, po prawej herb Gdańska podtrzymywany przez dwa lwy i po lewej herb Prus Królewskich podtrzymywany przez dwa jednorożce. Całość wieńczą cztery lwy pilnujące wjazdu do miasta.Przy zakończeniu pilastrów, znajdują się trzy sentencje łacińskie, jest to wpływ panującej wówczas modzie na umieszczanie sentencji o sprawiedliwości, pobożności, pokoju, wolności i zgodzie:Pierwsza: Sapientissime fiunt quae pro Republica fiunt – "Najmądrzej dzieje się wszystko, co się dzieje dla Republiki".Druga: Lustitia et Pietas duo sunt Regnorum omnium Fundamenta – "Sprawiedliwość i pobożność to dwie podstawy wszystkich królestw." Co ciekawe, jeśli przeczytamy tylko dolną, uwydatnioną linijkę, otrzymamy: Rum omnium Fundamenta, co można przetłumaczyć jako "Rum podstawą wszystkiego." To uznawane jest za typowy przykład ówczesnego gdańskiego humoru.Trzecia: Civitatib.(us) haec optanda bona maxime Pax Libertas et Concordia – Dobra najbardziej dla państw pożądane to pokój, wolność, zgoda.

Historia przedbramia sięga roku 1379, kiedy wraz z rozwojem broni palnej postanowiono wzmocnić obronę Bramy Długoulicznej prowadzącej do głównego traktu miasta. Powstała masywna wieża o grubości murów 5 metrów, od Bramy Długoulicznej dzieliła ją fosa. Pracami kierował główny budowniczy miasta Henryk Ungeradin. Wraz z rozbudową gdańskich fortyfikacji postanowiono wykopać następną zewnętrzną fosę przed licem wieży. Samą wieże podwyższono do trzech ceglanych kondygnacji a nad nowo powstałą fosą wybudowano most, otoczono go wysokim murem który wieńczyły blanki. Most kończyła ściana z przejazdem i flankującymi go dwiema cylindrycznymi wieżami.Samą wieżę systematycznie podwyższano, aby mieć lepszy ogląd na przedpole całego kompleksu. W roku 1506-1509 mistrz Heinrich Hetzel podwyższył ją widocznymi do dziś kotarowymi blędami. Całość została zwieńczona dachem namiotowym, a w narożach ustawione zostały strzeliste wieżyczki. Wieżyczki i dach spłonęły podczas sporu Gdańska z nowo wybranym Polskim Królem Stefanem Batorym w 1577 roku.Z rozwojem sztuki militarnej powstały w XVI nowożytne fortyfikacje Gdańska, zespół średniowiecznego przedbramia stracił swoje funkcje obronne na rzecz Bramy Wyżynnej i wybudowanych wraz z nią umocnień bastionowych. W 1586 roku przedbramie stało się więzieniem, wspomniana ściana wjazdowa została wyburzona a w jej miejsce stanął budynek w którym urzędował kat oraz swe pomieszczenie miała izba sądownicza. Przebudową kompleksu kierował Antoni van Obberghen. Całości nadano cechy nowożytne, szczyty ozdobiono rzeźbami Wilhelma van der Meera, wówczas uzyskano wygląd całości widoczny dzisiaj.

Dwór Bractwa Świętego Jerzego był siedzibą najznamienitszych Gdańszczan z pochodzenem szlacheckim, posiadających własny herb, którzy pragnęli żyć jak rycerze. Celem bractwa było kultywowanie zwyczajów i ideałów rycerstwa. Bractwo początkowo swoje miejsce zebrań miało w Dworze Artusa, potem postanowiono wybudować własną siedzibę. Wybór miejsca nie był przypadkowy, przedtem w tym miejscu organizowano turnieje strzeleckie i uczono się szermierki. Budynek powstał w roku 1494 w stylu gotyckim, zaprojektowany przez Jana Glothaua. W przyziemiu mieściła się strzelnica dla łuczników i magazyn sprzętu łuczniczego. Na pierwszym piętrze usytuowano salę zebrań bractwa, celebrowania ważnych uroczystości, biesiad i przedstawień teatralnych. w roku 1566 na kopule wieńczącej budynek ustawiono figurkę świętego Jerzego zabijającego smoka. Bractwo rozwiązało swoją działalność w 1798 roku, budynek przeszedł na własność miasta. Na parterze umieszczono siedzibę straży wojskowej, na piętrze szkołę sztuk pięknych. W końcu XIX wieku przywrócono pierwotny wygląd budynku.

Złota Brama powstała na miejscu gotyckiej Bramy Długoulicznej z XIV wieku. Obiekt powstał w latach 1612-1614, według projektu Abrahama van den Blocke i pod kierownictwem Jana Strakowskiego. Złota Brama jest przykładem najbogatszego okresu w sztuce gdańskiej i dowodem na otwartość gdańszczan na ówczesne nowinki w budownictwie. Budynek powstał według wzorców niderlandzkich i włoskich.Fasada została podzielona na dwa poziomy, dolny w którym znajdują się trzy wjazdy i górny ozdobiony przez cztery wielkie okna. Obie kondygnacje zdobią bogate ornamenty plastyczne, oprawione w kolumny podtrzymujące gzymsy poziomów. Po obu stronach bramy znajdują się napisy, od strony zachdniej cytat z psalmu 122: „Niech zażywają pokoju ci, którzy ciebie miłują. Niech pokój będzie w twoich murach, a bezpieczeństwo w twych pałacach!”. A od strony ulicy Długiej, „Zgodą małe republiki rosną - niezgodą wielkie upadają ”.Całość wieńczy kamienna attyka balustradowa, a na zakończeniach kolumn znajdują się osiem rzeźb, po cztery po każdej stronie, dłuta gdańskiego artysty Hansa Ringeringa. Od strony ulicy Długiej symbolizują cnoty obywatelskie, od strony lewej kolejno: Prudentia („Rozwaga”), Pietas („Pobożność”), Iustitia („Sprawiedliwość”)' oraz Concordia („Zgoda”). I od strony zachodniej symbolizujące dążenia gdańszczan, od lewej: Pax („Pokój”), Libertas („Wolność”), Fortuna („Szczęście”) oraz Fama („Sława”).

Sopoccy Żydzi początkowo podlegali gminie wejherowskiej, tam też jeździli do synagogi. Po powstaniu Gminy Synagogonalnej w rejencji gdańskiej zakupiono w 1913 roku grunt pod cmentarz i synagogę w Sopocie. Zmarłych zaczęto tu grzebać po pierwszej wojnie światowej, a zaniechano w 1939 roku. Po wojnie wyznawców religji mojżeszowej chowano na cmentarzu komunalnym. Cmentarz żydowski został wpisany do rejestru zabytków Sopotu. W środku cmentarza znajduje się okazała płyta z napisem w języku hebrajskim.

Edward Herbst rozpoczął pracę w fabryce Karola Scheiblera w 1869. W ciągu kilku lat wspiął się po szczeblach kariery i w 1874 był już dyrektorem zarządzającym całym przedsiębiorstwem, a po ślubie z najstarszą córką Scheiblera Matyldą, stał się współwłaścicielem fabryki. Po śmierci w 1881 roku, Karola Scheiblera, Edward Herbst wraz ze spadkobiercami Scheiblera, synami Karolem i Adolfem oraz zięciem Georg von Kramst, utworzyli spółkę akcyjną, z głównym dyrektorem - Edwardem Herbstem. Był mecenasem "Dziennika Łódzkiego", któremu w 1885 roku kupił drukarnię. Był także wieloletnim prezesem Banku Handlowego w Łodzi. Ostatnie lata życia spędził w Sopocie gdzie zmarł 6 czerwca 1921 roku.Śliczna neogotycka kaplica mauzoleum zbudowana w 1921 roku.. Należy zwrócić uwagę na bioniowane przypory zakończone sterczynami. Wejście zdobi winperga zakończona maswerkiem, tympanon z epitafium podtrzymywany jest na trzech półkolumnach w stylu doryckim.

Interesująca architektonicznie kapliczka "stella Maris" stoi na prastarym rozstaju dróg przy dawnym trakcie do wsi Wielki Kack. Zbudowana w 1928 roku ze sztucznego kamienia na podmurówce z granitowych ciosów ma kształt otwartej rotundy. Między prześwitami są cztery kolumny z korynckimi glowicami, na których umieszczono cokoły z klęczącymi aniołami. Na fryzie skierowanym na rozwidlenie dróg napisano: Ave Maris Stell (Witaj Gwiazdo Morza). Wewnątrz pod kloszowym sklepieniem stoi Madonna z dzieciątkiem wykonana z terakoty w firmie w Dusseldorfie. Kapliczkę wpisano w rejestr zabytków Sopotu.

5 czerwca 1999 roku papież Jan Paweł II odprawił mszę na sopockim hipodromie przy ołtarzu zaprojektowanym przez znanego scenografa Mariana Kołodzieja. Ołtarz składał się z wykonanych przez artystów ludowych rzeźb krzyży, postaci świętych i kapliczek. Jedną z nich 'Trójcę Świętą' autorstwa Pawła Rybczyńskiego, później ustawiono w miejscu, gdzie Papieź wjeżdzał na hipodrom. Przedstawia Boga podtrzymującego krzyż, na którym cierpi Jezus Chrystus. U stóp krzyża na kamieniu wyryto słowa: Nie ma solidarności bez miłości. Sopocianie nazywają to miejsce papieskim ogródkiem.

Ciężki schron bojowy, przeznaczony dla broni maszynowej. Budowę schronu rozpoczęto 15 maja 1939 roku i do dnia wybuchu II wojny światowej uzyskał on gotowość bojową, jednak prace wykończeniowe trwały do dnia kapitulacji Rejonu Umocnionego Hel. Grubość ścian zewnętrznych: 100-180 cm. Grubość pancerzy w ścianach 25-120 mm. Grubość kopuły pancernej 180 mm. Uzbrojenie schronu składało się z dwóch ckm-ów. Jeden był umieszczony w kopule pancernej, z możliwością prowadzenia ognia przez trzy strzelnice. Zasięg umożliwiał wspieranie sąsiadujących schronów "Sabała" i "Sęp". Drugi ckm był przeznaczony do prowadzenia ognia skośnego, wzdłuż drogi gruntowej. Dodatkowo obrona mogła być prowadzona przez cztery strzelnice służące do prowadzenia ognia rkm. Wejście do obiektu było bronione przez dwie strzelnice wewnętrzne. W czasie nocnych działań przeciwnika wydmy oświetlane były przez flary wystrzeliwane z rakietnicy przez specjalną wyrzutnie, a drogę oświetlał opancerzony reflektor schowany we wnęce na bocznej ścianie. W obiekcie oprócz pomieszczeń bojowych znajdowały się: kwatera załogi, magazyn, WC, maszynownia (generatory prądu, filtry powietrza i akumulatorownia. W celu ochrony przed bronią chemiczną w schronie utrzymywane było nadciśnienie.

Dar Pomorza, trzymasztowy żaglowiec, został zbudowany w roku 1909 w stoczni Blohm-Voss w Hamburgu jako statek szkolny niemieckiej marynarki handlowej. Wodowany 18 września 1909 roku, otrzymał nazwę "Prinzess Eitel Friedrich". W 1929 roku statek został zakupiony z datków społecznych przez Pomorski Komitet Floty Narodowej i nadano mu nazwę "Dar Pomorza", upamiętniając ofiarność pomorskiego społeczeństwa. 19 czerwca 1930 roku "Dar Pomorza" po raz pierwszy zawinął na gdyńską redę i w tym samym roku został przekazany Szkole Morskiej w Gdyni. W ciągu 51 lat służby dla Polskiej Marynarki Handlowej odbył 102 rejsy szkolne, przemierzając pół miliona mil morskich. Na jego pokładzie przeszkolono 13 384 słuchaczy Szkoły Morskiej. Ostatni rejs odbył się we wrześniu 1981 roku pod dowództwem kapitana żeglugi wielkiej Tadeusza Olechnowicza, do fińskiego portu Kotka. 4 sierpnia 1982 roku formalnie wycofano "Dar Pomorza" ze służby, a w tym samym czasie podniesiono banderę na jego następcy, "Darze Młodzieży", zaprojektowanym i zbudowanym w Gdańsku. 16 listopada 1982 roku "Dar Pomorza" został przekazany Centralnemu Muzeum Morskiemu w Gdańsku, gdzie od 1983 roku pełni rolę muzeum.

W 2006 roku na Placu Kaszubskim odsłonięto rzeźbę o kształcie ławeczki. Siedząca na niej para staruszków w kaszubskich strojach to Elżbieta i Jakub Scheibowie. Jakub Scheibe był gdyńskim rybakiem, który po powrocie z Ameryki stał się bardzo zamożnym człowiekiem, a mimo to powrócił do swojego zawodu i codziennie wypływał w morze na połów. Z wysokiego narożnika domu jego zona Elżbieta każdego dnia wypatrywała powrotu męża do domu.