zaloguj

Pałac w Łebuni i porastający go największy bluszcz na Pomorzu

 

zabytki

 

głosów0

ocena0

Piękne założenie pałacowo-parkowe pozostało w spadku po dawnych właścicielach folwarku: Grellach, posiadających Łebunię od XIV do XIX w, Grumbkowach, Rotha i Sinnerze. Od 1945 r użytkowane było przez PGR. Wskutek przebudów pałac zyskał neoklasycystyczny wygląd, choć jego mury pochodzą częściowo z XVIII w. Główny segment rezydencji, zbudowany na planie wydłużonego prosto-kąta, ma jedną kondygnację, a nakrywa go mansardowy dach z uskokiem. Od frontu wyróżnia go symetryczna, piętrowa wystawka z trójkątnym frontonem, poprzedzona zabudowanym gankiem. Analogicznie w elewacji ogrodowej wysunięto piętrowy ryzalit, do którego przylega półowalna weranda. Od zachodu długą oś dworu przedłuża piętrowy pawilon i jednokondygnacyjna dobudówka. Pod koniec XX w. wnętrza budynku częściowo strawił pożar a obecnie jego prywatny właściciel wystawił pałac na sprzedaż. Również pobliski, dość rozległy park wymaga pilnej pielęgnacji. Z zabudowań folwarcznych zachowała się okazała stodoła okryta czapą potężnego bluszczu uznanego za pomnik przyrody, największego na Pomorzu.

Rozmieszczony na obrzeżach drzewostan podkreśla zachowane wnętrze ogrodowe. Część ogrodu, położoną na zachód od pałacu zajmowały ogródki warzywne. W drzewostanie wyróżnia się grupa starych choin kanadyjskich, rosnąca po południowej stronie pałacu. Na terenie parku ok. 260 m na południowy - zachód od zabudowań dworskich, na zadrzewionym stoku rośnie uznany za pomnik przyrody dąb szypułkowy o obwodzie pnia 3,3 m, wysokości ok. 27 m oraz pierśnicy ok. 1 m. Do pomników zalicza się również rosnący na zadrzewionej skarpie obniżającej się ku dopływowi Okalicy, ok. 300 m na południowy zachód od zabudowań dworku, buk pospolity, którego obwód pnia wynosi 3,5 m, pierśnica 1,8 m, zaś wysokość ok. 25 metrów. Najliczniejszą grupę stanowią drzewa w wieku od 70 do 100 lat. Najstarsze drzewa, buki i lipy - kilka sztuk - osiągnęły wiek około 130 lat. Warstwa krzewów jest bardzo uboga. Niewielkie ich skupienia stanowią: śnieguliczka biała, rosnąca przy historycznym ogrodzeniu od strony szosy, oraz gęsta grupa bzu czarnego. Teren ogrodu ma silne powiązane widokowe z otaczającym obrazem rolniczym. W panoramie roztaczającej się z terenu ogrodu wyróżniającym się elementem jest dobrze widoczna wśród pól kępa drzew. W niej usytuowany jest grób jednego z byłych właścicieli majątku - Udo Rotha.