zaloguj

Dwór i park w Cewicach

 

zabytki

 

głosów0

ocena0

Dobra cewickie od średniowiecza do 1760 r. znajdowały się we władaniu rodu Grella, a później często zmieniały właścicieli. Śladem ich rezydencji jest stary park założony na pocz. XVIII w. Ok. 1880 r. jeden z posesorów, aptekarz Dempcke zbudował w parku nowy dwór, który w drugiej dekadzie XX w. został powiększony przez przedsiębiorcę Sinnera. W czasie ostatniej wojny w dworze mieściło się tymczasowe więzienie SS. Obecnie, od wielu lat pełni on funkcję szkoły.

Dwór ma charakter neoklasycystyczny. Usytuowany jest na wschodnim krańcu wsi. Wejście frontowe znajduje się od północy. Budynek wzniesiony został z cegły na kamiennym cokole. Tynk otrzymał charakterystyczne boniowania, czyli prostokątne podziały pozorujące wykonanie ścian z kamiennych ciętych ciosów. Wejście od północy poprzedzone zostało podmurowanym gankiem. W partii środkowej budynku umieszczono dwuosiowy ryzalit, który pierwotnie znajdował się po obu stronach budynku. Bryłę mocno wydłużonego budynku tworzą trzy segmenty. Część północną stanowi niewielkie, piętrowe skrzydło, nakryte dachem czterospadowym, dostawione prostopadle do długiej osi dworu; posiada dwa rzędy okien wzdłuż dłuższej elewacji. Jest to cześć piętrowa o oknach na parterze sklepionych łękiem pełnym, tj. posiadających górną część w kształcie półokręgu. Segment środkowy ma jedną kondygnację a nakrywa go wysoki dach z naczółkiem. Zaś od wschodu oś dworu zamyka parterowa dobudówka na planie litery L, nakryta dachem płaskim.

W pobliżu dworu znajduje się przestronny park przydworski, dzieli się na dwie części: leśną - południową i krajobrazową północno-wschodnią. Przy południowym jego skraju stoi dwór. Za dworem rozciąga się obszerna polana obramowana starymi świerkami. Na pobliskim trawniku rosną okazałe choiny kanadyjskie. Park przecina z 25 okazów buków zwyczajnych, ich wiek określany jest na 180 - 220. Panad to w parku rosną inne pomnikowe drzewa, lipy drobnolistne. Między nimi stoi obelisk upamiętniający wejherowskiego prałata Edmunda Roszczynialskiego, w 1939 r. katowanego w pałacu przez esesmanów, po czym zastrzelonego w cewickim parku.